Eva in Washington D.C.

Home sweet home

2006-10-13T02:47:00.000-07:00

Al twee weken ben ik weer thuis. De tijd is voorbij gevlogen. Inmiddels leg ik de laatste hand aan mijn stageverslag, heb ik weer colleges gevolgd, een vriendin dag gezegd die naar Suriname gaat, feestjes bezocht en vergaderingen gevoerd. Ik kan het me nauwelijks voorstellen dat ik 14 dagen geleden nog met Caroline in de Giant rond liep op zoek naar een lekker stukje zalm. Eén ding staat als een paal boven water: ik heb een geweldige tijd gehad. Toegegeven, ik heb flink zitten schelden op de Amerikaanse samenleving, maar dat neemt niet weg dat het een prachtig land is waar ik nog wel vaker zou willen terugkeren. Ik heb er een leuke vriendin bijgekregen (bij wie ik overigens vanavond ga eten!), heb veel over mezelf ontdekt en ben bovenal trots dat ik mijn stage succesvol heb afgerond. Van de vele stageverslagen die ik heb gelezen weet ik dat een tijd in het buitenland ook heel anders kan verlopen; eenzaamheid kan genadeloos toeslaan en kantoren kunnen erg tegenvallen. Met dit berichtje komt een einde aan een spannende en leuke periode in mijn leven. Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor de lieve berichten, kaartjes en telefoontjes die ik heb gekregen! Het werd erg gewaardeerd. Ik heb zelf erg genoten van het schrijven op deze weblog, dus misschien ga ik daar verder mee in de toekomst. Jullie zijn de eersten die het horen!

Back home en bek af!!

2006-10-03T11:48:00.000-07:00

Ik ben weer thuis. Bijgaand de foto's van de aankomst op Schiphol. Later meer.

De laatste dag

2006-09-28T07:03:00.000-07:00

Dit zag ik vanochtend toen ik op m'n werk kwam. Jay was zo aardig geweest om in koeienletters het volgende neer te zetten: "We will miss you". Overigens wordt het nog een leuk feestje; ik heb cheesecake meegenomen en volgens mij gaan we aan het bier. De hele koelkast is namelijk tot aan de nok gevuld met Amstel! Ahum, ik moet niet vergeten dat mijn project vandaag ook nog af moet!

Vervelende collega's

2006-09-26T09:44:00.000-07:00

Mijn eerste baantje ooit was bij C&A Nederland. Ik begon als 15-jarig meisje op de damesafdeling van de vestiging Leeuwarden in een te groot rood polyester jasje, een blauw rokje en schoenen die me blaren gaven. Daar kreeg ik voor het eerst te maken met het concept "collega's". Eén van de medeverkoopsters vond het leuk om alles wat ik deed af te kraken en ik leerde daarmee de harde wereld kennen: je kan het niet iedereen naar de zin maken. Mijn moeder gaf mij toen een tegelwijsheid mee die ik nooit meer ben vergeten: ieder beroep die je in de toekomst zal uitoefenen, zal gepaard gaan met mensen die je niet mag. Het grappige is, dat is nog waar ook. Zelfs hier in Washington loop ik mensen tegen het lijf die bij mij het bloed onder de nagels vandaan halen. Caroline heeft hetzelfde probleem. Bij mij betreft het een strenge, donkere receptioniste met een knot zo strak achterover getrokken dat het haar haaksneus nog meer accentueert. De receptie passeer ik alleen als het hoogstnoodzakelijk is. Ze vindt het namelijk noodzakelijk mij iedere keer op een blaffende toon toe te spreken. Daar hou ik niet van. Bovendien houdt ze er van om mij tegenover andere mensen volledig voor lul te zetten. Caroline heeft last van een gefrustreerde 24-jarige pokdalige en geschilferde jongeman wiens enige prestatie is dat hij dit jaar begonnen is met rechten, maar zich wel verheven voelt boven de rest. Hij vindt het daarom nodig om Caroline op te zadelen met nutteloze klussen die altijd op het laatste moment worden aangeleverd. Hij nodigt iedereen uit voor de lunch, behalve Caroline en kan het niet nalaten om gemeen te grinniken als C iets niet kan vinden. Ik heb inmiddels aangeboden om een stinkbom in zijn kantoor te leggen. Mijn "side-kick" kiest echter voor de Amerikaanse manier: doen alsof het verschrikkelijk leuk is om met hem samen te werken. En dus gaat C op haar laatste werkdag bij hem langs om te zeggen dat ze het een eer vond om met hem samen te werken (of ergens in die trant). En dat is natuurlijk beter dan je laten kennen door op de pesterijen te reageren. Helaas bezit ik die eigenschap nog niet helemaal alhoewel de spreuk van mijn moeder in mijn achterhoofd blijft galmen. De enige manier waarop ik de receptioniste wil bedanken is door een bananenschil op de marmeren vloer te leggen en hopen dat ze er over uitglijdt. Of is dat gemeen?

Inburgering

2006-09-25T08:27:00.000-07:00

Het is gek hoe je zo vertrouwd kan raken met een omgeving waar je toch maar relatief kort woont. Caroline en ik zijn inmiddels helemaal ingeburgerd in Bethesda. We lopen iedere ochtend naar ons werk en passeren daarbij tientallen bouwvakkers die iedere ochtend het hoofd omdraaien als we langs komen. De man bij de drankwinkel vraagt ons telkens weer naar ons identiteitsbewijs, want "you look younger and more beautiful everytime you walk in" en geeft ons korting zelfs buiten de uren om waarop hij de korting mag toepassen. We zijn inmiddels over de tong gegaan bij de oude vrouwtjes in het flatgebouw. Eén van hen is een kettingroker die iedere dag buiten op het bankje haar sigaretje zit te paffen en heeft ooit eens aan Caroline gevraagd waarom we eigenlijk iedere dag het gebouw in liepen? We worden nu vrijwel iedere dag hartelijk begroet. Amerikanen vragen aan ons op straat waar we ze leuk uit eten kunnen? De mensen bij de Safeway kunnen ons inmiddels uittekenen, aangezien we altijd met z'n tweetjes boodschappen doen. En over inburgering gesproken: Sheila komt iedere dag haar verhaal doen. Ik ben onderdeel van het meubilair geworden. En dan is het toch wel jammer dat ik aanstaande donderdag weg moet!

Nekschot voor de Immigratiedienst

2006-09-22T09:02:00.000-07:00

Dit.is.niet.te.geloven! Vol goede moed begon ik vandaag met het invullen van mijn formulieren. Opeens zag ik een passage staan waar ik de kriebels van kreeg: "If you are filing for an extension/change, you must file your application with the original Form I-94". Tsja, dat kan in mijn geval dus niet, want dan kan ik het land helemaal niet meer verlaten. Immers, ik krijg mijn biljet nooit voor mijn vertrek terug. Ik dus bellen met Immigration services. De vrouw aan de andere kant van de lijn was me bijna aan het uitlachen. "Mevrouw, u kunt helemaal geen extension of stay aanvragen, want dat kan alleen voor twee a drie maanden". "Nou", antwoordde ik, "maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil drie extra dagen". Het was even stil aan de andere kant van de lijn. "In dat geval moet u een afspraak maken met een Immigration Official. Verzoeken om extension of stay worden namelijk binnen 90 dagen verwerkt. Kijk, ziet u, wij krijgen nooit gevallen waarbij mensen drie dagen langer willen blijven". Nee, dacht ik, wat wil je ook met deze idiote regelingen omtrent immigratie. Ik zou eigenlijk al deze moeite niet meer moeten doen. Het leuke is dat alle afspraken in Washington DC momenteel vol zijn en dat ik dus naar Baltimore moet afreizen. Wel (*&(^*%%!
Update: Samen met Caroline ben ik dezelfde dag nog naar Immigration Services in Virginia afgereisd (dan maar geen afspraak) en daar bleek er niks aan de hand te zijn. Kan je nagaan wat een bezoek in persoon kan doen nadat ik door vier mensen verkeerd ben voorgelicht! De vrouw zei dat ik gewoon weg kon gaan zolang ik het land maar uit ging en dat dat hoogstwaarschijnlijk geen problemen in de toekomst zou geven....Wat een anti-climax. Ik heb 's avonds een enorme fles rode wijn gehaald. Ik kan met een gerust hart naar huis.

Ed for President!

2006-09-21T12:17:00.000-07:00

Driewerf hoera voor mijn baas Ed! Vanmiddag kwam de hoofdsecretaresse langs met een cheque van 200 dollar waarmee ik mijn "extension of stay" kan gaan aanvragen. Mijn baas is namelijk partner van het kantoor en heeft aan alle andere partners gevraagd of het door de bocht kan dat het kantoor dit voor mij betaald. En dat is dus het geval! Ik ga nu zoveel mogelijk papieren opsturen naar de "Department of Homeland Security: U.S. Citizenship and Immigration Services", zodat ze mijn aanvraag niet kunnen afwijzen op het feit dat ik te weinig bewijs heb aangeleverd dat ik hier echt drie dagen langer moet blijven! Om jullie even te laten genieten: Form I-539: geef in 500 woorden aan waarom je langer in de VS wil blijven? "Ehhh nou, jullie hebben het verkloot en nu moet ik 200 Amerikaanse dollars betalen zodat JULLIE dat kunnen wijzigen". Geef ook aan hoe je deze drie dagen gaat bekostigen (specifeer per persoon hoeveel en wanneer het wordt gestort): "Nou, van Piet krijg ik 10 euro, van Jan 15 cent..." (inkopper, ik weet dat de grap erg flauw is).
Eens even kijken hoe moeilijk de ambtenaren van de Amerikaanse overheid deze keer gaan doen... Overigens gaf Sheila mij zonet nog de volgende wijsheid mee: "In America, it's not what you know, but who you know". Dat je het maar even weet.

The source of all evil

2006-09-19T07:25:00.000-07:00

Vanochtend gespot op de achterkant van een auto:

"Frodo has failed. Bush has the ring". Whahahaha!

En dan nog even dit!

2006-09-18T14:24:00.000-07:00

Sorry, sorry, ik weet dat ik nu commentaar ga krijgen dat ik teveel schrijf, maar af en toe komen er zoveel gedachten op een dag in me op dat ik ze in verschillende berichten zet.

Ik vergat namelijk te vertellen dat Sheila afgelopen week zo lief was! Bart wilde haar bedanken voor de slaapzak en het kussen en dus liepen we samen langs haar bureau. Hij vertelde dat dat hij op zondag alweer naar huis ging, waarop Sheila zei dat ze goed op mij zou passen. "Eva is the sunshine on this floor amidst all these old men!". Ik begon uiteraard gigantisch te blozen! Wat een schatje is het ook!

Overigens, ik moet hier iets rechtzetten! Ik krijg van vele kanten het idee dat mensen denken dat ik niets liever wil dan naar huis gaan! Nu is er een verschil tussen iets "missen" en daarmee ook gelijk naar huis willen. Waarschijnlijk komt het over alsof ik mijn koffers al heb ingepakt, maar af en toe kan ik niet alle leuke dingen omschrijven op deze weblog. Zo is moeilijk het gevoel te omschrijven als ik samen met Caroline op de bank hang om "Casablanca" te kijken en daarbij om de haverklap commentaar te geven in de trant van" Zo, wat een enorme anti-climax" en "Ik dacht dat Humphrey Bogart een knappe man was" en "Wat een irritante rotmuziek draaien ze in de film". Of de heerlijke fietstocht naar Georgetown met Bart, waarbij we onderweg oog in oog kwamen te staan met een kudde herten die gras aan het eten waren. Of de enorme spanning die je kan voelen bij een honkbalwedstrijd als er nog een kans is om te winnen en de speaker om de vijf seconden het publiek aanspoort te schreeuwen: "Chaaaaaaaaaarge!". Of het heerlijke gevoel van ontspanning als ik met een boek op de bank ga zitten. Of de giechel die in me opkomt als ik door de gangen van het kantoor loop om zoek naar een blikje drinken en onderweg allemaal collega's tegenkom die precies hetzelfde gaan doen! Of het enorme genoegen als Caroline en ik het voor elkaar krijgen om heel goedkoop een lekkere maaltijd op tafel te zetten! Kortom, ik zit hier niet weg te kwijnen! Ben hooguit een beetje teneergeslagen, omdat ik Bart gisteren weer op het vliegtuig heb gezet en omdat ik in mijn hart altijd een huismus blijf. Dus bij deze beloof ik om alleen nog maar positieve verhalen op mijn weblog te zetten! Hopende hierbij iedereen tevreden en gerustgesteld te hebben, verblijf ik!

Foto's

2006-09-18T12:29:00.000-07:00

Tsja, al uren probeer ik foto's up te loaden, maar het lukt niet erg. Daarom zullen jullie momenteel genoegen moeten nemen met deze foto's. Hierboven het uitzicht vanaf ons balkon in Chevy Chase.
En hier een heel leuk plaatje van Bart en ik bij het honkbal. Mijn dank aan Caroline voor het maken van deze foto!

Overigens krijg ik net een mailtje van de hoofdsecretaresse dat ik morgen een spijkerbroek aan mag naar het werk. Dan moet ik wel 5 dollar doneren aan het Amerikaanse Rode Kruis. Lijkt me wel een keer leuk!

Van alles en nog wat

2006-09-18T06:40:00.000-07:00

Gisteren heb ik Bart naar het vliegveld gebracht. "Time flies when you're having fun". Dat gaat in dit geval zeker op. Het waren tien ontzettend gezellige dagen. We hebben veel gedaan. Ik heb Bart rondgeleid op mijn kantoor, we hebben gewinkeld, heerlijk thuis gekookt, samen met Caroline genoten van rode wijn en toastjes met brie (de franse kaas kostte welgeteld 6,58 dollar, maar dat mocht de pret niet drukken), gefietst door de bossen van Maryland, een bezoek gebracht aan het prachtige plaatsje Alexandria en de Washington Nationals aangemoedigd (een zeer slechte wedstrijd waar het overigens nog erg spannend werd in de laatste inning: het stond 5-2; de Nationals hadden drie man op honk en konden dus nog winnen. Helaas hebben ze verloren. Het zal niet aan ons hebben gelegen, want we waren alledrie schor aan het einde van de wedstrijd). Enige minpuntje was het weer. Waar we twee maanden lang extreme hitte hebben gehad, regende het onafgebroken tijdens het bezoek van Bart. De zon kwam pas weer door op de vertrekdag van Bart, dus dat vond ik erg sneu voor hem. Ik kijk echter met veel plezier erop terug en vond het erg jammer dat Bart gisteren weer weg ging (en nee Friso, ik heb niet gehuild!).

Nu zit ik weer op mijn kantoor. Nog twee weken en dan zit mijn stage er alweer op. Het vervult me met gemengde gevoelens. Ik wil nog zo veel dingen doen in de omgeving, maar heb daar de tijd niet meer voor. Dat vind ik echt heel jammer. Aan de andere kant verlang ik erg naar bepaalde dingen thuis. Ik heb erg zin in een bak sterke koffie (pap, graag een espresso als ik weer thuis ben!), want Amerikanen zijn echt verschrikkelijk in het brouwen van koffie. Sneetjes bruinbrood met kaas en tomaat lopen 's nachts in mijn dromen rond, want hier is het brood chemisch en de kaas te duur. Ik ben echter voornemens het volste uit mijn laatste twee weken te halen, dus moeten Caroline en ik nog maar eens rond de tafel om te zien wat we nog gaan doen. Daarom voor nu: tot de volgende blog! Hopelijk gaat het met iedereen thuis ook voorspoedig!

Update visum

2006-09-13T10:55:00.000-07:00

Goed. Vandaag schraapte ik mijn moed bijeen om een telefoontje te plegen met de US Customs and Border Protection. Hoewel Frederick zonder problemen het land is uitgekomen, terwijl hij ook te lang in Amerika was gebleven, besloot ik toch maar even te bellen. Het begin van het telefoongesprek was eigenlijk wel hilarisch. Ik werd in de wacht gezet om vervolgens vijf minuten te moeten horen: "U heeft nul wachtenden voor u". Daarna kreeg ik een enorm botte tante aan de lijn die niet eens naar mijn verhaal wilde luisteren. Ik had nog maar nauwelijks gezegd dat ik twee dagen langer dan mijn visum moest blijven en toen kreeg ik al te horen dat dat niet kon. Nee, dat weet ik ook wel. Waarom denk je dat ik bel? Vervolgens zei ze dat ik een extension of stay moest aanvragen en hing weer op. Daar word ik dus agressief van. Inmiddels heb ik mijn baas gebeld of hij me kan helpen, want ik ga in geen honderd jaar 200 dollar betalen voor die extra twee dagen. Inmiddels heb ik besloten dat ik gewoon op 2 oktober naar huis ga als dit niet wordt opgelost en riskeer ik maar de nietigheid van mijn visum. Sheila zei het zelf vanochtend ook al: "Het zijn allemaal gemene mensen. Zij gaan om vijf uur naar huis en geven helemaal niks om je persoon, ook al probeer je zo hard om je aan de regels te houden. Als dit land wat aardiger zou zijn voor de mensen die er een bijdrage aan leveren, dan zou het misschien een leuk land zijn om te wonen". Om vervolgens te zeggen: "Je wilt zeker heel graag naar huis?".

Sorry mensen voor een erg negatief berichtje! Ik heb het hier geweldig. Voel me gezegend dat ik Caroline ben tegengekomen, vereerd dat ik op zo'n mooi kantoor mag werken, verheugd over alle leuke dingen die ik hier heb gedaan, blij dat Bart hier nu is, maar heb ook nog nooit zo naar huis verlangd. En dat komt toch voornamelijk door mentaliteit van de mensen hier: ongeïnteresseerd en kil. En daar voel ik me als gezelligheidsdier toch wel een beetje door afgestoten.

New York vijf jaar na de aanslagen

2006-09-12T12:01:00.000-07:00

Op 11 september 2001 stortte een vliegtuig zich om 08:46 uur met enorme kracht in één van de Twin Towers. Het begin van enorm veel gebeurtenissen. Ik had toen niet kunnen vermoeden dat ik vijf jaar later op diezelfde plek zou staan.

Bart en ik waren op zaterdag op de bus gestapt naar New York, want als je zo dicht bij de grote stad zit, dan moet je elke kans grijpen om erheen te gaan! Op zondag hadden we al even Ground Zero bekeken waar al flink wat mensen stonden te demonstreren, maar waar je ook prachtige foto's kon bekijken van de ramp. Op een hoekje stonden drie mensen de levensverhalen van alle slachtoffers van de ramp voor te lezen. Aan de zijkant van de bouwput was een herdenkingsmars bezig voor de eerste "officiële" dode: priester Michael Judge. Ongeveer twintig brandweer- en politiemannen stonden bij brandweerkazerne "Ladder 10" bijbelteksten en verhalen voor te lezen, omringd door honderden mensen. Overal waar je kwam wilden brandweermannen hun verhaal kwijt van die verschrikkelijke dag (346 van hen zijn omgekomen bij de berging). President Bush legde 's avonds kransen neer op de plek van de twee torens.

De volgende ochtend vroeg zijn we weer naar de plek des onheils gegaan. In de metro kwamen al mensen tegen die zichzelf van top tot teen gedecoreerd hadden met de Amerikaanse vlag. De voorpagina van de Daily News was helemaal zwart met een witte tekst: 8:46 en 9:03 uur. De inslag van de twee vliegtuigen. Eenmaal op Ground Zero aangekomen werden we onder de voet gelopen door cameraploegen, brandweermannen, huilende mensen, heel veel politiemensen met automatische geweren en protestgroepen. Dit leidde tot veel emoties. Een vrouw met een zwart t-shirt met de tekst "9/11: Ask questions, demand answers" stond ruzie te maken met een geëmotioneerde brandweerman. Zij vond dat deze aanslag door Bush was opgezet, hij verklaarde haar voor gek en beet haar toe: "Get the fuck out of this place! You fuckin' people don't deserve to be here. I was here, you fuckin' woman!". Uiteraard had iedere zelfrespecterende televisiezender zijn camera's op dit spektakel gericht.
Verderop stonden toeristen foto's te maken van familieleden die betraand door de hekken naar de bouwput stonden te staren. Het gaf mij een gevoel van schaamte. Zelfs Bart en ik zijn door een fotograaf met een enorme telelens op de foto gezet, omdat we tegen elkaar aangeleund naar een zangkoor stonden te luisteren. Bart vond het hilarisch: "Straks komen we morgen op Netwerk voorbij met als onderschrift: "Familieleden rouwen om de overledenen". Om 9:59 uur sprongen honderden branweermannen in de houding om hun laatste eer te bewijzen aan hun omgekomen kameraden. Erg indrukwekkend. Toch weet ik niet wat ik hier allemaal van moet denken. Protesteren tegen de Bush-regering vind ik prima, maar moet je je zo provocerend opstellen op een dag van rouw? Zet je politieke overtuigingen opzij en denk aan al die mensen die zijn omgekomen. Aan de andere kant , zo krijg je wel de aandacht. En al die mensen die "erbij" waren op 11 september. Moet je iedere vorm van kritiek wegwuiven, omdat je anders niet achter je land staat? Omdat je daarmee geen respect hebt voor de slachtoffers? Er zijn inmiddels al duizenden mensen gestorven in Irak en Afghanistan. Al die mensen zijn het ook waardig om voorgelezen te worden op een dag als deze. Aan de andere kant, ik wil het verdriet en de herinnering van al die mensen aan 11 september ook niet lacherig wegstoppen.
Kortom, het was een indrukwekkende dag. Ik ben er na maandag ook van overtuigd dat de problemen voorlopig nog niet opgelost zijn. Dat was wel duidelijk toen de mensen op bovenstaande foto hun ruzie begonnen met de aanslagen van 11 september en eindigden met het verhaal dat iedereen ook altijd tegen Israël is. Wat zitten mensen toch ingewikkeld in elkaar.

Foto's van werk

2006-09-07T12:28:00.000-07:00

Haha. In een onbewaakt ogenblik heb ik foto's zitten maken op mijn werk. Hierboven één van de vele vergaderruimtes waar je uitzicht hebt over de gehele stad aangezien het kantoor op de tiende, elfde en twaalfde verdieping van het gebouw zit.
De overheerlijke lunch die iedere donderdag wordt klaargezet (met heel veel chips).
Foto genomen door Caroline met op de voorgrond mijn bordje en daarachter mijn gloednieuwe platte beeldscherm!
Uitzicht vanuit de vergaderzaal met achter de bomen het Witte Huis.

De verhuizing

2006-09-06T09:35:00.000-07:00

Orkaan Ernesto gooide behoorlijk wat roet in ons eten toen we vrijdag wilde gaan verhuizen. Caroline en ik hadden het idee opgevat om al onze lichte spullen (dekens, slaapzak, rolkoffer) per metro te vervoeren en daarna de koffers in een taxi te plaatsen. Het weer was echter zo ontzettend slecht dat we besloten om een grote taxi te bestellen en daar alles in te stouwen. ’s Middags zijn we nog een broodje wezen eten met Richard en Mette die voor de studie weer terug moesten naar Princeton University. Het afscheid was toch wel raar. Na twee maanden in het studentenhuis te hebben gewoond, voelde het als “thuis”. Hoewel het bij tijd en wijle ook wel vervelend was (met 100 personen de was moeten doen op drie wasmachines, een huisgenootje die op onze uitslaapochtend als een olifant door onze kamer liep te banjeren, eindeloos in de rij staan voor het avondeten en een chagerijnige keukenmevrouw), heb ik er een fantastische tijd gehad. Kennelijk vond David (meneer van de administratie) het ook wel lullig dat wij voor vier weken moesten verkassen en bood daarom aan dat we altijd in het huis langs konden komen!

In de namiddag arriveerden wij in ons nieuwe huisje in Chevy Chase, Maryland. De kamer bleek iets groter dan verwacht (we hoeven gelukkig niet uit onze koffer te leven); het bed iets kleiner. Caroline en ik delen een twijfelaar, waardoor het ’s nachts lekker knus is. We hebben er al enorme lachbuien over gehad (Caroline heeft al een arm in haar gezicht gehad en kennelijk knars ik iedere nacht met mijn tanden), maar het bed ligt voor de rest wel lekker. Het appartement is ook lekker ruim. Janine (onze huisbaas ) laat haar gezicht bijna niet zien, waardoor we ’s avonds heerlijk onderuit op de bank kunnen hangen met een goed boek (op dit moment “I’m a stranger here myself” van Bill Bryson) of we gaan een DVD kijken. Vaak onder het genot van een gin met gingerale (of zoals Caroline het schrijft “GIN-gerale”).

Inmiddels zit ik me te verheugen op de komst van Bart (morgenmiddag landt hij op Ronald Reagan Airport!) en te hopen op mooier weer. Gisteren hebben Caroline en ik in zo’n erge stortbui naar ons werk moeten lopen dat we bij aankomst op het werk de sokken konden uitknijpen (en erg Amerikaans: met 18 graden buiten stond de airconditioning in het kantoor op maximaal. Ik heb de hele dag gehoopt dat ik niet verkouden zou worden). Gelukkig was het weer vandaag beter waardoor de tocht naar het werk iets minder vervelend is (15 minuten lopen naar de metro, 20 minuten met de metro, 10 minuten lopen naar mijn werk). Ik kwam er afgelopen week samen met Bart ook achter dat wij met z’n tweetjes in New York zitten op 11 september. Erg bijzonder, want er gaat een enorme herdenkingsdienst plaatsvinden! Jullie krijgen het allemaal te horen.

Foto's van de verhuizing

2006-09-05T07:30:00.000-07:00

Ons nieuwe huisje! Wij zitten helemaal bovenin.
Ik met een asociaal grote botervloot.
Onze zooi in het studentenhuis. We zitten te wachten op onze extra grote taxi!
Het eerste maaltje in ons nieuwe optrekje.
Het regent erg hard. Van een waterafvoer hebben ze hier nog nooit gehoord.
En nog meer regen!
Lunchen met Mette en Richard voordat wij naar Chevy Chase vertrekken en zij naar Princeton University.

Visum

2006-08-31T11:14:00.000-07:00

Serieus, ik heb af en toen zo'n schurfthekel aan dit land. De reden daarvoor luidt als volgt: op het moment dat je Amerika binnenkomt, moet je een I-94 formulier invullen. Dit witte papiertje geeft, na controle bij de douane, aan waar en wanneer je het land bent binnengekomen. Je krijgt een stempel op het papier en in je paspoort waarop datum van binnenkomst staat en ook wanneer je het land moet verlaten. Deze datum wordt zeer strikt gehanteerd: vertrek je één dag later dan moet je bij latere bezoeken aan Amerika een visum aanvragen. Je kan zelfs in de toekomst geweigerd worden! Zonder visum kan je drie maanden in de Verenigde Staten blijven. Als je echter een B1/B2 visum hebt zoals ik, dan krijg je zes maanden toegang. In beginsel. De grap wil namelijk dat ik gisteren ontdekte dat mij geen zes, maar drie maanden toegang is toegewezen. Oftewel, ik moet op 29 september mijn spulletjes hebben gepakt, want anders krijg ik gedonder. Ik vertrek echter pas op 2 oktober. Ik heb inmiddels de Nederlandse ambassade al gemaild. In de tussentijd heb ik echter zeer verontrustende informatie ontdekt. Er zijn vier mogelijkheden:

1. Ik vertrek op 2 oktober naar Nederland. Dit heeft wel als gevolg dat mijn visum nietig wordt verklaard en ik voor de rest van mijn leven visa kan aanvragen. Geen optie dus.
2. Ik laat mijn vlucht omzetten en kom op 29 september naar huis (eigenlijk is dit de laatste dag van mijn stage). Dit kost mij ongeveer 100 euro. Er moet dan wel plek zijn aan boord van het vliegtuig zijn.
3. Ik betaal 200 dollar om een verlenging van de termijn te bewerkstelligen. Ook geen optie. Uit principieel oogpunt weiger ik nog meer geld te betalen (ook al 100 euro gedokt voor visum) voor iets waar ik geen schuld aan heb.
4. Ik maak een afspraak met een "deferred inspection site". Dit is een op een vliegveld gevestigd kantoor van de Amerikaanse douane. Volgens hun website kunnen reizigers een afspraak maken met zo'n kantoortje als ze van mening zijn dat er onjuiste informatie op het I-94 formulier staat of dat er een verkeerde periode van toelating is toegewezen. Onder het laatste val ik dus. Enig nadeel is wel dat ik ervoor naar Washington Dulles International Airport moet. Dat is een uur met de bus heen en een uur weer terug. Ze zijn bovendien alleen bereikbaar van maandag tot en met donderdag van 10:00 tot 14:00 uur. Dat betekent dat ik vrij moet nemen van mijn werk!

Ik voel me nu erg sip. Ik denk dat alles wel goed komt, maar een naar gevoel bekruipt me. Waarom tweeënhalf in de rij staan bij het consulaat als ik nu nog steeds maar drie maanden mag blijven? Dan had ik net zo goed geen visum hoeven aanvragen! Bovendien heb ik geen zin om helemaal naar het vliegveld te gaan om uit te gaan leggen dat ik twee (!) dagen langer dan mijn I-94 formulier wil blijven! Bah, ik moet opgevrolijkt worden.

Slaapspullen

2006-08-30T09:26:00.000-07:00

Ik heb er maar één woord voor: ge-wel-dig! Caroline kreeg vanochtend bericht van de vrouw van ons nieuwe appartementje dat ze geen dekens voor ons bed heeft, dus die moeten we zelf regelen ("welk bed heeft nu geen dekens?", vraag ik me af). Inmiddels ben ik de schaamte voorbij om dingen te vragen op het werk, dus heb ik in een dappere bui een mail gestuurd naar Sheila (secretaresse van mijn baas). De vraag aan haar was of ze misschien een deken voor ons tweeën had en (aangezien ik toch bezig was) of ze misschien wist wie ik kon strikken voor een matje, slaapzak en kussen voor Bart? Een paar minuutjes later kwam ze bij mijn bureau. Ze nam morgen naar het werk een pakket met dekens, kussenslopen en lakens voor ons mee en dan kreeg ik ook gelijk het kussen voor Bart. Ze wilde me ook laten weten dat ze mijn baas thuis had gebeld of hij nog een matje voor me had (dit was niet het geval) en dat ze nu maar een mail naar de gehele afdeling had gestuurd met de vraag wie er wel eens ging kamperen, want dan kon ik de slaapzak vast wel lenen! Hihi, wat is het ook een lieverd!

Regen

2006-08-30T06:58:00.000-07:00

Het regent! Weken lang hebben de kranten aangekondigd dat het zou gaan regenen, maar er viel nog geen drup uit de hemel. De regen is het gevolg van de orkaan in Florida en het wordt hier met open armen ontvangen. Het is zo droog geweest dat het gras op Dupont Circle de kleur geel heeft aangenomen (met andere woorden: het is dood). Mijn collega Sheila maakte vanochtend een dansje, omdat bijna al haar bloemen opgedroogd zijn. Nu weet ik dat ik jullie niet erg blij maak met deze openbaring, aangezien Nederland de afgelopen weken bijna is weggespoeld, dus dat houd ik ook echt in mijn achterhoofd!

Voor de rest gaat alles goed. Mijn werk heeft nog nooit zo veel diversiteit gekend. Ik ben, naast de veiling, bezig met het uitzoeken of er restricties zijn op geografische merknamen voor wijnen (mag een wijnboer in Chili zijn champagne wel champagne noemen, omdat die naam eigenlijk gelinkt is aan Frankrijk?). Daarnaast probeer ik te achterhalen of Canada het verplicht stelt dat adapters een veiligheidsmerkje moeten bevatten (op Europese electrische apparatuur staat CE. In Amerika staat er vaak UL). Dit merkje geeft aan dat de apparatuur getest is en dus veilig is voor de consument.

Het inpakken gaat vanavond ook beginnen. Eigenlijk vind ik het nu wel leuk om weg te gaan. De kip met rijst die we nu vrijwel iedere avond voorgeschoteld krijgen, komt me inmiddels de strot uit. Het ontbijt 's ochtends wordt ook steeds kariger, dus beginnen Caroline en ik steeds meer zin te krijgen om zelf een lekker maaltje te bereiden. We hebben inmiddels flink wat e-mailadressen verzameld van mensen die in het huis achterblijven, dus daar gaan we binnenkort voor koken in ons appartementje. Hopelijk gaat het met iedereen in Nederland ook goed?

Gewoon wat fotootjes!

2006-08-27T08:31:00.000-07:00

De fontein van het War Memorial met op de achtergrond Washington Monument (uiteraard omringd door Amerikaanse vlaggen).
Een martini-gin, gisteren gedronken op het dak van het Beacon hotel samen met Peter en Caroline voor de schandalige prijs van 11 dollar (en dan heb ik de belasting en fooi nog niet eens meegerekend!).
De Library of Congress. Ik heb gisteren eindelijk een succesvol bezoek gebracht aan de bibliotheek. Ik had een speciale zoekactie gestart voor een boek. Ze hebben er anderhalve maand over gedaan om hem te vinden, maar hij was er eindelijk! Het bevatte ook nog zeer waardevolle informatie voor mijn project, dus ik ben gelukkig!
Mette en ik op Sangria-avond in het huis. Wij zaten echter lekker gin en tonic te drinken.
De prachtige beelden van het Korea War Memorial in Washington.
Honkbal!!! De Washington Nationals verloren die avond jammerlijk, maar het was gewoon geweldig om daar aanwezig te zijn!
Een obstakel tijdens onze fietstocht. Wegens de enorme stormen van een paar maanden geleden is deze boom over de weg gevallen. Met veel moeite hebben we eerst de fietsen naar de andere kant geduwd en toen onszelf.
Het ontbreken van een wasrekje hoeft niet altijd een probleem te zijn. Je hangt ze gewoon aan de gordijnreling!
Een enthousiaste Caroline tijdens een wedstrijd van de Washington Nationals.

Random thoughts

2006-08-24T06:09:00.000-07:00

Hiernaast ziet u de zeer toffe tas die ik gisteren op mijn werk heb gekregen. Er past een laptop in (we laten even terzijde dat ik die helemaal niet heb), veel vakjes voor prullaria en op de voorkant het logo van Fish & Richardson.
Daarnaast het volgende: ik ben gisteren met Caroline naar de dokter geweest. Ze voelde zelf eerder op de dag al dat ze waarschijnlijk een blaasontsteking had, maar voor antibiotica heb je natuurlijk een recept nodig. Ze heeft welgeteld tien minuten in de praktijk gezeten zodat de doktoren tot dezelfde conclusie konden komen. Kosten van dit waardevolle advies: 140 dollar. Ja, ik zal nooit meer zeuren over mijn doktersbezoekjes. De antibiotica bleek uiteindelijk maar 10 dollar te kosten! Ik heb het er gelijk met een collega over gehad en die vond ook dat het gezondheidsstelsel in Europa veel beter geregeld is.
Ik ga morgen ook niet meer op mijn campingtripje naar het prachtige eiland bij Maryland. Gisteren drong de harde werkelijkheid tot mij door: ik heb nog vijf weken om mijn project af te maken. Overdag op kantoor heb ik er absoluut geen tijd voor, dus moet het in het weekend. En tsja, Bart neemt daarvan twee weekenden in beslag. Ik moet daarom hard voor mezelf zijn en vanaf morgen drie dagen lang heeeeeeel hard gaan werken. Bovendien blijken er nog meer dingen tegen te zitten. Het prachtige hostel dat ik voor Bart had uitgezocht, blijkt te worden gerenoveerd. In Washington heb je dan nog maar twee mogelijkheden: of in een smerig hostel verblijven of in een duur hotel à 100 dollar per nacht. Ik weet nog niet hoe we dit gaan oplossen!

Baas

2006-08-23T06:50:00.000-07:00

Mijn baas loopt al maanden heen en weer te rennen. Het is kennelijk een razend drukke zomer voor het bedrijf, want iedereen zit hier tot zeer laat ’s avonds te werken. Het feit dat ik inmiddels ook steeds langer op kantoor zit (de ergste dag was tot 18:30 uur) vindt niemand raar. Mijn baas beperkte zich de laatste weken daarom ook tot “Hey, how are you?”. Een beetje geërgerd was ik daar wel door. Vorige week heb ik in een moordend tempo twee rapporten voor hem geschreven en heb daar niks meer over gehoord. En dat terwijl ik graag wil weten of het slecht geschreven is, of er dingen aan veranderd moest worden of dat ik de verkeerde informatie heb gegeven! Vandaag trok ik daarom de stoute schoenen aan. In een zeldzaam ogenblik dat mijn baas even stil stond bij het koffiezetapparaat, heb ik hem beslopen. Of de rapporten goed waren? Nou, toen kwam het. Hij verontschuldigde zich diep voor het feit dat hij geen tijd voor me had, de rapporten waren ontzettend goed en handig en binnenkort nam hij me mee voor de lunch! En ja, hij wist wel dat hij dat anderhalve maand geleden ook al had beloofd, maar nu ging het binnenkort echt een keer gebeuren! Gelukkig, mijn dag is weer helemaal goed!

Van alles en nog wat

2006-08-22T06:31:00.000-07:00

Wat gaat de tijd ongelooflijk snel. Over minder dan twee weken verhuizen we al weer naar ons nieuwe huisje. Caroline en ik kunnen het niet laten om continu grappen te maken over onze koffers. We hebben inmiddels veel nieuwe spulletjes aangeschaft en we vragen ons serieus af hoe we alles mee gaan nemen. We hadden bovendien gehoopt dat er aardige jongens in het huis zouden zijn die ons wel met de auto wilden brengen, maar helaas....De auto van Bobbi is vorige week kapot gegaan (het krot is zo oud dat mensen hem zelfs niet wilden hebben toen hij hem gratis aanbood) en Richard is met zijn bolide ook al lang vertrokken als wij moeten gaan verhuizen. Dat wordt dus een breuk sjouwen. Ons nieuwe kamergenootje is ook ontstemd over het feit dat we weggaan. Ze komt uit Wit-Rusland en verblijft in de Verenigde Staten voor twee jaar zonder tussendoor huiswaarts te keren. Ik vermoed dat geld het probleem is. Het is een erg aardig meisje en ze wil erg graag langskomen in ons nieuwe verblijf! Ik ga het hier wel missen. Hoewel het steeds minder leuk wordt door alle nieuwe mensen, geniet ik van alle verhalen die mensen vertellen. Gisteren ontvouwde zich het verhaal van Emma die volgende week voor vier dagen terugvliegt naar haar woonplaats Parijs, omdat ze haar “scharrel” wil zien die ze weggeteld vijf dagen kende voordat ze naar Washington vertrok. Dit alles zonder haar ouders erover in te lichten. We moesten afgelopen week daarom allemaal onze mond houden, aangezien haar ouders op bezoek waren. Kortom, ik ga het hier missen. Er zijn echter wel lichtpuntjes. Het weer is momenteel geweldig. Zonnetje, briesje en temperaturen van rond de 28 graden. Heerlijk! Ik ga bovendien aanstaand weekend nog iets heel leuks doen. We gaan met een groep mensen naar Assateague Island, een eiland voor de kust van Maryland. Het staat bekend om zijn prachtige stranden en wilde paarden. We vertrekken op vrijdag met een tent en komen op zondag weer terug. Ik heb er erg veel zin in!

Een vies beest

2006-08-18T12:57:00.000-07:00

De dag begon zo goed. Na lekker een beetje te hebben uitgeslapen, een bagel en cornflakes te hebben genuttigd en mijn moeder te hebben gebeld, begon ik wat rond te lopen in de kamer. Caroline zag ondertussen kans om haar oma te bellen en daarom begon ik te denken wat ik die dag zou gaan doen. Opruimen? Mijn nieuwe DVD bekijken? Lezen? Schrijven? Dat was het moment waarop mijn oog viel op een bewegend object in mijn kamer. Het bruine geval liep in hoog tempo van mijn kastje naar de prullenbak. Het duurde niet lang voor ik door had wat het was. Een kakkerlak. En niet zo maar één. Nee, deze kakkerlak had een formaat waar je u tegen zegt. Onmiddellijk volgde ik mijn instinct als vrouw zijnde. Ik begon driftig op en neer te springen, terwijl ik met een verschrikte blik aan Caroline probeerde uit te leggen dat er een kakkerlak in onze kamer rond liep. Deze was ook gelijk van slag. Het gesprek kwam abrupt ten einde: "Daaaaag oma. Er loopt een kakkerlak in onze kamer". We renden naar beneden en deden verslag van de gebeurtenis aan David, die zorg draagt voor het hele huis. Gelukkig voor ons kwam American Pest (verdelgingsbedrijf) vandaag langs, dus ze zouden iemand naar ons verblijf sturen. Bij thuiskomst zonet stond echter alles nog precies zo zoals we het hadden achtergelaten. Ik hoop niet dat hij er nog steeds zit. Inmiddels vind ik Zaza uit Pluk van de Petteflet ook niet zo lief meer nu ik weet hoe ze er in het echt uit zien....

Appartement, New York en baseball

2006-08-15T06:54:00.000-07:00

Goed, waar moet ik beginnen? Als eerste maar het appartement. Hoewel Caroline en ik vorige week absoluut geen zin meer hadden om naar het appartement te kijken, was het maar goed dat we alsnog zijn gegaan. Het was een ontzettend mooi en ruim opgezet appartement met een balkon in de rijke buitenwijk van Washington. We gaan verhuizen naar Bethesda in de staat Maryland. Jullie post kan daarom vanaf 1 september gestuurd worden naar:

Eva Annema
5081 Bradley Blvd #107
Chevy Chase, MD 20815

Overigens hadden we David (de man van appartement 2 met het zwembad) gemaild dat we zijn aanbod voor het kamertje afsloegen, maar dat we dolgraag nog een keer met hem zouden willen tennissen. We kregen een bericht terug dat we altijd langs mochten komen en dat we ook wel gebruik konden maken van zijn zwembad. Kijk, dat is aardig!

Vrijdag was de grote dag. Met de beroemde “Chinatownbus” vertrokken we ’s ochtends naar New York. Ik ergerde me groen en geel, omdat wij al netjes om zeven uur klaar stonden bij de bus, terwijl er een uur later nog steeds mensen kwamen aankakken voor de bus. Die ergernis was snel verdwenen toen we in New York een bocht omgingen en daar over het water de skyline konden zien. Wat een uitzicht! Ik voelde mij erg klein vergeleken met de grote gebouwen in de stad. Het hostel was prima in orde. We hadden een tweepersoonskamer geboekt en hoopten dus op een ruime kamer. Dat bleek erg tegen te vallen. Het “hok” was net zo groot als een cel met een stapelbed, één plastic stoel, een kastje dat uit elkaar bleek te vallen en een piepklein raampje. Bovendien hingen er overal verdachte buizen over het plafond. Caroline en ik zijn op het bed gaan zitten en hebben gehuild van het lachen om de situatie. Uitspraken als “Misschien moeten we minister Donner een foto van ons tweëen sturen. Experiment met twee gevangenen op een cel” en “Je kan nogal moeilijk hier zelfmoord plegen, want dan zak je door het kastje heen” en “Goh, wat hebben we een mooi uitzicht” (we keken tegen een muur aan en een duif die aan het poepen was). Ach, we betaalden dan ook niet veel.
Het is eigenlijk teveel om hier alles uit de doeken te doen zonder afbreuk te doen aan alle mooie dingen die we hebben gedaan. We hebben met de Staten Island Ferry een tocht gemaakt langs de Statue of Liberty, veel foto’s gemaakt van het inmiddels weinig indrukwekkende WTC (het is wrang om te zien dat veel toeristen met lachende gezichten op de foto worden gezet bij de plek waar duizende mensen zijn gestorven. Aan de andere kant, ik zou ook op de foto willen staan bij het slagveld van Gettysburg), over Broadway gelopen, gewinkeld, een enorme wandeltocht gemaakt door Central Park (waar we omver werden gelopen door de vele hardlopers en fietsers), gefrustreerd voor de etalages van de winkels van 5th Avenue gehangen en genoten van de stad. Zaterdagavond kwam Peter, de vriend van Caroline, nog langs. We zijn toen met z’n drieen naar Times Square gegaan. Zij hebben de volgende dag nog het Empire State Building beklommen. Ik ga liever een andere keer. Bart komt namelijk naar Amerika op 7 september (*ik draai nu een pirouette met mijn bureaustoel*) en dan wil ik met hem nog naar New York. Wie ooit “Sleepless in Seattle” heeft gezien, weet dat er niets romantischer is dan met je lief bovenop het Empire State Building staan! Het was een ontzettend leuk weekend!

Caroline en ik hadden afgesproken om maandag helemaal niks te gaan doen, maar er kwam natuurlijk weer wat tussen. We kregen gratis kaartjes van haar baas voor een wedstrijd van de Washington Nationals (honkbal). Dat konden we niet afslaan en daarom hebben we gisteren op de tribune staan schreeuwen, klappen en dansen om “ons” team aan te moedigen. Het mocht niet baten: ze hebben verloren. Overigens wil ik hier nog één ergernis aan u voorleggen. Werkelijk overal moet je hier je paspoort laten zien om drank te halen. Dat vind ik vervelend. Gisteren had ik namelijk gigantisch veel zin in een biertje bij het honkbal, maar paspoort vergeten....Aaaargh, wat irritant zeg!

Times Square

2006-08-14T20:10:00.000-07:00

En nog meer foto's van New York. Hieronder met Caroline en Peter (vriend van Caroline).

New Yooooooooork!

2006-08-14T06:35:00.000-07:00

Lieve mensen, de verhalen volgen nog!

Verdachte pakketjes

2006-08-10T10:57:00.000-07:00

Vanochtend bereikte mij het nieuws dat er terroristen in Londen zijn opgepakt, omdat ze vliegtuigen wilden opblazen die naar Amerika vlogen (tsja, en ik zat de vorige keer nog te vloeken dat ik mijn bijna mijn vlucht naar DC had gemist vanwege deze beveiliging). De hele dag krijgen we daarom al mailtjes dat de beveiliging nog verder is aangescherpt en dat de wachttijden voor vluchten nu langer zijn. En zonet hoorde ik dat er verdachte pakketjes zijn aangetroffen in metrostations Farragut West (vlakbij mijn kantoor) en Union Station. Het metrosysteem is daarom volledig afgesloten en je vindt overal honden en zwaarbewapende mannen. Bah, wat heb ik toch een hekel aan terroristen.

Veiling 66

2006-08-09T10:39:00.000-07:00

Spannend. Het begon gisteren al. Bij thuiskomst had ik een mail van mijn baas. Of ik een rapport wil schrijven (nou ja “wil”? Het was meer een order) over een bepaald bedrijf en deze over een week bij hem kan inleveren? Leuk! Ik ben blij dat de opdrachten elkaar steeds sneller opvolgen, dan hoef ik niet tien keer per dag een nieuw bericht voor mijn weblog te schrijven, omdat ik me zo verveel. Vandaag was ik nog nauwelijks binnen toen mijn baas al aan mijn bureau stond. Eén van de grootste veilingen van Amerika vindt vandaag plaats. De FCC (Federal Communication Commission; organisatie die toezicht houdt op alle frequenties in Amerika) veilt 734 CMA’s (Cellular Market Areas). Dit zijn bepaalde frequenties waarmee bedrijven zoals T-Mobile hun bestaande netwerk van communicatie kunnen uitbreiden. Het bereik wordt hierdoor groter (ze kunnen steeds meer klanten bereiken) en dus wordt er heel veel geld geboden! Volgen jullie het allemaal nog? Mijn taak is nu om de hele dag de veiling in de gaten te houden en te rapporteren aan mijn bazen. Het betekent dus dat ik overzichten moet maken van de bedragen die zijn geboden (voor wie geïnteresseerd is: http://wireless.fcc.gov/auctions/default.htm?job=auction_summary&id=66 . Eenmaal op deze pagina moet je klikken op “bidding and results system”. Daar moet je bij Auction information, "Auction 66" aanklikken. Hier kan je overzichten zien van wie er hebben geboden, hoeveel (T-Mobile heeft o.a. 5196600 euro geboden voor een licentie!) en waarvoor). Daarnaast loop ik de hele dag sprintjes te trekken naar de verschillende kantoortjes hier binnen het bedrijf.
Vanavond gaan we weer naar een appartement kijken, al was het gisteren al een succes. De man die ons het kamertje verhuurt, woont in een flat met een zwembad, privé-tennisbaan en sportzaal. Bovendien kijkt onze kamer uit over de bossen van Maryland (jawel, we gaan misschien verhuizen naar een echte staat!) Wie weet wat we vanavond aantreffen!

Apartment hunting 2

2006-08-08T12:34:00.000-07:00

Ik ben er gewoon moe van. Nooit geweten dat appartementenjacht zo enorm veel energie kan nemen. Gisteren zijn we naar een huis geweest in Takoma Park. We hadden er al een slecht gevoel over toen bleek dat het voorstadje in tweëen was gesplitst: één deel ligt in de staat Maryland en de andere in District of Colombia. Dan lig je dus echt aan de rand van de stad! Met de metro kost het ons ruim 20 minuten om er te komen en dan moet je ook nog een kwartier erheen lopen. Het huis was wel prachtig, maar er bleek geen supermarkt in de buurt te zitten (want iedereen heeft hier een auto en rijdt dus vele kilometers om bij Safeway te komen). Bovendien had de vrouw een kat en daar zijn zowel Caroline als ik allergisch voor. Eenmaal terug in de metro slaakten we een zucht van verlichting toen we weer bij Union Station aankwamen. “De bewoonde wereld”, zei Caroline. Nee, dit appartement wordt het toch maar niet. De tweede poging is vanavond. Een man heeft één kamertje over voor ons beiden. Nadeel is wel dat we voor de rest alles met hem moeten delen. We weten dus niet of het wel leuk is. Dat geldt ook voor woensdag: ook daar verhuurt een man zijn appartement. Inmiddels hebben we ook weer twee afspraken erbij. Ik kan niet geheel het gevoel onderdrukken dat het zonde van onze tijd is. We zitten nu namelijk de hele dag op kantoor, trekken een sprint naar huis om te eten en moeten gelijk door naar een appartement. Vier dagen lang. Het is maar goed dat we vrijdag naar New York gaan.

En nog een paar fotootjes

2006-08-07T19:37:00.000-07:00

Lekker uit eten (tsja, op de Amerikaanse manier dan: een salade afhalen en dan in een bak buiten opeten!). Ik kijk jammer genoeg een beetje raar, omdat ik tegen de zon in kijk.
En Caroline met haar spinaziewrap (voor het geval jullie dachten: 'Wat is dit?").

Fiets

2006-08-07T09:07:00.000-07:00

Grinnik, Amerikanen blijven mij verbazen. Gisteren hadden Caroline en ik de fietsen van het studentenhuis meegenomen voor een tocht door de stad. We kwamen uiteindelijk terecht in het prachtige nationale park “Chesapeake and Ohio Canal”. We hebben tweëenhalf uur gefietst langs prachtige rivieren, door prachtig bossen en pitoreske Amerikaanse dorpjes dat je deed denken aan de televisieserie “Desperate Housewives”. Het was erg de moeite waard. Deze gebeurtenis speelde een belangrijke rol vandaag op het werk. Jay (één van de advocaten) kwam vanochtend even kletsen. Hij was benieuwd of we al een appartement hadden gevonden (“Maak je geen zorgen. We laten jullie niet door Washington zwerven”) en vroeg wat ik nog meer had gedaan dit weekend. Ik zei daarom zijdelings dat Caroline en ik zijn wezen fietsen . “Echt?”, was het antwoord van Jay, “Dat is fantastisch. Jij fietst dus? Ed (mijn baas; ea) en ik gaan ook vaak fietsen. Jij moet ook een keer mee gaan!”. Ik kreeg een bijzonder verbaasde blik van Jay toen ik hem vertelde dat ik thuis iedere dag fiets. Later op de dag kwam ik Jay en Ed tegen. Het bijzondere feit ik fiets, werd ook aan Ed medegedeeld. Nou, dan moest ik echt met hen meegaan, kreeg ik van mijn baas te horen. Hij vond het echt geweldig dat ik ook fiets. Ik vind het grappig. Iets wat thuis als zo normaal wordt beschouwd, is hier heel bijzonder. Het lijkt mij echter wel leuk om samen met hen te gaan fietsen. Zonet kwam een andere collega langs: “So, you’re a bike rider?”.

De pedicure

2006-08-06T11:09:00.000-07:00

Vandaag was een dag voor innerlijke en uiterlijke schoonheid. We zijn eerst naar de kathedraal van Saint Matthews geweest om een katholieke mis mee te maken. Ik vond het erg leuk! De mis is precies hetzelfde als in Leeuwarden met als enig verschil dat ze hier een prachtige sopraan hebben die de liederen zingt. We kregen er allebei kippevel van. Ik ga hier zeker nog een keer heen!
Daarna zijn we naar de pedicure gegaan. Het was erg noodzakelijk, want slippers zorgen voor eeltlagen en rare tenen! Het was erg lekker en onze voeten zien er nu weer prachtig uit. We gaan nu met goede moed naar New York, waar we veel moeten gaan lopen. En...allemaal duimen morgen. We gaan dan één van de appartementen bezichtigen (en we nemen Bobbie mee!).

2006-08-04T17:06:00.000-07:00

Op het kantoortje van Caroline bij McGuireWoods zoekende naar appartementen.
Voor de liefhebbers: dit is mijn nieuwe zijden rok van Dana Buchanan afgeprijsd van 335 dollar naar 18,50 dollar bij outletwinkel Filene's basement! :)

Apartment hunting

2006-08-04T16:05:00.000-07:00

Tsja, vandaag moesten we er aan geloven. Als we voor 1 september een appartement willen hebben in Washington, dan moet je nu toch wel beginnen met zoeken. De eerste tegenslag was vanochtend. Via het internet waren we erachter gekomen dat er vlakbij het Capitool een studentenhuis zit voor alleen maar vrouwen. Ze hebben 115 kamers, dus we dachten daar wel een plekje te kunnen vinden. Helaas, het telefoongesprek dat Caroline met ze voerde was welgeteld 30 seconden: "No, we're full". Daar baalden wel toch wel stevig van. We wilden dit studentenhuis achter de hand houden voor het geval we helemaal niks konden vinden. Het ligt namelijk niet in een geweldige wijk. Daarom zijn we maar naar het werk van Caroline gelopen in de hoop dat haar collega's iets wisten. Ook dat bleek op niks uit te lopen. We zaten te grappen dat we maar een matras in één van de vergaderskamers op het werk moesten neerleggen. Onze derde poging heette "Craig's list". Het is een soort kamernet voor mensen die appartementen zoeken. We zijn een lange lijst afgegaan met leuke appartementen om te verblijven en hebben ook op veel gereageerd. Caroline was degene die met het idee kwam om zelf een berichtje op de website achter te laten. Het volgende hebben we er daarom op gezet:

1500 dollar "Two Dutch girls need temporary housing"
We are two Dutch girls (22 and 23 years old) who are interning in Washington D.C. We need a place to stay for September and the beginning of October. If you only have one bedroom, that's alright. One of us doesn't mind sleeping on a futon etc. Preference: Dupont Circle, Georgetown, Adam's Morgan, Van Ness/UDC, Arlington, Bethesda, but we are very flexible!!!

Hopende dat dit iets zou opleveren, zijn we iets anders gaan doen. Deze middag hebben we een hostel geboekt en bustickets geregeld voor......New York! Jaja, zoals Caroline het vanmiddag omschreef: "Eva en Caroline gaan naar de Grote Stad". Voor iets minder dan 100 euro verblijven we volgend weekend in New York. We hebben een tweepersoonskamer in een hostel vlakbij Central Park. Ik heb er erg veel zin in!

Bij thuiskomst vanmiddag heb ik gelijk gekeken of er al reacties waren. De eerste was gelijk één waar ik mijn wenkbrauwen bij optrok:
"I really don't have a place lined up, but am interested in meeting the two of you for drinks when you get into town. Let me know if you interested".
Whahaha, nou nee, dat doen we maar niet. Er zaten echter wel twee reacties bij die de moeite waard zijn. Eén appartement is gelegen in Columbia Heights, ongeveer ter hoogte van waar we nu zitten, maar dan meer naar het oosten. Deze man gaat wonen in New York, maar houdt zijn appartement aan in Washington. De prijs is ook niet gek: we moeten 1100 (ongeveer 900 euro) dollar betalen per maand. Dat is niet gek als je bekijkt dat we nu 1010 dollar per maand per persoon betalen. We hebben afgesproken op woensdag. Daarnaast gaan we aanstaande dinsdag kijken bij een huis, waar de man ervan een deel van het huis verhuurt. Hoewel we enthousiast waren, kroop er ook iets onaangenaams in mijn onderbuik. Het zijn alleen maar mannen die reageren. Wie weet wat je tegenkomt? Caroline en ik hebben al afgesproken dat we nog iemand mee gaan nemen voor deze bezichtigingen. Zonet echter kregen we een reactie van een vrouw die haar gehele appartement verhuurt. Het kost ons 1500 dollar per maand (dan hebben we nog steeds geld over om eten te kopen) en bovendien had ze foto's meegestuurd. Het ziet er echt fantastisch uit. We hopen daarom dat we dit weekend het al kunnen bezichtigen. Als het bevalt kunnen we gelijk de andere bezoeken afzeggen, want op de een of andere manier vinden we het toch veiliger om bij een vrouw te wonen (sorry mannen!). Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

De priester

2006-08-03T06:32:00.000-07:00

Iedere ochtend komen we hem tegen. Meestal ergens op het midden van Connecticut Avenue als Caroline en ik de tocht naar ons werk maken. De priester. In zijn zwarte pak met witte boord loopt hij ons iedere dag voorbij. Inmiddels zijn we al zo gewend aan elkaar dat we blikken van herkenning uitwisselen. Caroline en ik vragen ons af wanneer we “Hoi” tegen hem moeten gaan zeggen. We vragen ons ook af of hij het niet warm moet hebben. De temperatuur is nu praktisch iedere ochtend rond de 34 graden celsius. Wij zijn inmiddels al overgestapt op rokjes van zijde, omdat dat koeler is. Die luxe heeft hij uiteraard niet. Meneer de priester fungeert ook als een klok. We weten wanneer we te laat zijn als we hem bij onze begintocht naar het werk tegenkomen. Vanochtend echter zagen we hem niet. En dat voelde toch wel anders. Alsof je dag niet goed begint als je hem niet bent tegengekomen. Caroline merkte op: ”De priester is laat vandaag!”. Misschien is hij wel ziek. “Het kan ook zijn dat hij vandaag extreem vroeg was”, zei ik. Het bleef een mysterie. Aan het einde van Connecticut Avenue namen Caroline en ik afscheid. Zij sloeg rechtsaf de straat over bij de stoplichten die altijd op groen staan als wij eraan komen. Ik moest daarentegen wachten op mijn stoplichten. En terwijl ik de oordopjes van mijn iPod uit de knoop aan het halen was, zag ik iets bekends aan de overkant van de straat. De priester. “Gelukkig”, dacht ik, “nu is de dag weer compleet”.

Hittegolf

2006-07-31T09:17:00.000-07:00

Het is weer zover. Voor de derde keer deze maand is er een “excessive heat warning” afgegeven voor Washington DC. Waar in Nederland een hitteperiode na een aantal weken wordt afgebroken door een regenbui, blijft het hier kurkdroog. Geen regenbuien, maar een continue hittegolf. Men verwacht voor dinsdag en woensdag temperaturen van rond de 37 graden, maar omdat we hier een hoge luchtvochtigheidsgraad hebben zal het aanvoelen als rond de 40 à 41 graden celsius. Op dit soort momenten ben ik blij dat we airconditioning hebben op het werk! Mensen worden aangeraden genoeg te drinken, geen strakke kleren te dragen en vooral veel binnen te blijven. Overigens verwacht men dat het nog warmer gaat worden in augustus.

(^*$%#^$#. Ik kreeg net van Caroline te horen dat we niet kunnen blijven in het Student House voor de maand september. De zoektocht voor een woning is bij deze begonnen...

Annapolis (met heel veel mannen) en Legg Mason tennis

2006-07-29T13:55:00.000-07:00

Op vrijdagochtend deden Caroline en ik een tweede dappere poging om naar Annapolis te gaan. We zouden om acht uur vertrekken met de metro. Zouden inderdaad, want ik kwam erachter mijn portemonnee thuis te hebben gelaten. Op een draf ben ik naar huis gerend. Eenmaal weer terug op het station was ik doorweekt. Daar haalden we nog maar net de metro naar Metro Center en op dat station haalden we nog maar net de metro naar New Carrollton Station. In de wagon ontmoetten we een man genaamd Rick. Hij weegt naar onze schatting ongeveer 200 kilo en begon te praten over hoe hij de bus naar Annapolis moest halen. Ik was blij een lotgenoot te hebben gevonden en moest erg hard om hem lachen. Hij riep constant dat hij waarschijnlijk sneller bij de bus zou komen, omdat hij zo hard kon lopen. De bus haalden we op het nippertje. Daar bleek echter een volgend obstakel: je moest met gepast geld betalen. Ik had alleen maar twintig dollar bij me, dus Caroline en ik begonnen driftig geld te tellen. Rick gilde toen uit de bus: "How much do you ladies need?" en haalde een enorme hoeveelheid kwartjes uit zijn zak. Dankzij zijn 50 cent konden we alsnog mee. In de bus begon Rick te vertellen over zijn beroep. Hij maakt reclamefilmpjes over dieten met zichzelf in de hoofdrol. Prompt kregen we een camera te zien waarop hij één van zijn filmpjes liet zien. Hij begint zelf met zijn dieet aanstaande dinsdag, maar niet voordat hij eerst in Annapolis een ijsje moest kopen. We weten inmiddels ook dat hij een beeldschone vriendin heeft die mensen uit het water redt à la Baywatch. In Annapolis wees hij ons nog heel lief de weg naar de haven en ging toen weer weg. In Annapolis besloten we de United States Naval Academy te bezoeken. Nu weten jullie allemaal mijn obsessie met de marine, dus daar wilde ik maar al te graag heen! Mannen in uniiiiiiiiiformen, grrrr (sorry Bart!)!
Het complex van de Academie is enorm. Het oogt echt als een klein stadje met speciale huizen voor de hoge officieren, een kerk waar alle godsdiensten worden beleden, een hal waar alle adelborsten kunnen eten, een gebouw waar alle gesneuvelden worden herdacht etc. We voelden ons eerst wel een beetje vreemd. Je mag werkelijk overal komen. Een groep marcherende jongens werd zelfs staande gehouden zodat wij er langs konden. Het ademt ook patriotisme uit: overal Amerikaanse vlaggen en plakkaten waar heldendaden worden herdacht. Hierboven zie je de ontzettend mooie kerk, waar veel adelborsten onmiddelijk gaan trouwen als ze afstuderen. Het is ook wel leuk te vermelden dat Blue Angels hier ook vandaan komen.
Jongens en meisjes worden hier al vroeg gerekruteerd. We zagen honderden mensen de eethal binnen gaan. Waarschijnlijk zijn ze hier allemaal op een zomerkamp.
We waren al een tijdje aan het lopen toen we een peleton "plebes" hoorden. Deze mensen zijn nog maar net bij de Marine gegaan en moesten verplicht liederen zingen à la ik-vind-het-zo-fijn-om-bij-de-marine-te-zitten! Natuurlijk konden Caroline en ik het niet laten om ze op te wachten en foto's er van te nemen! I looooove men in uneeeeform!
En nog maar een fotootje van het complex. Naderhand zijn we de winkel van de Marine ingegaan, waar je werkelijk alles kon krijgen met "Navy" erop. Onderbroeken, keycords, sokken, schrijfblokken, veertien verschillende shirtjes voor dames, beertjes, korte broekjes, lange broekjes, potloden, you name it, they have it. Caroline en ik zijn nu ook in het bezit van een t-shirt. Ik heb er een tijdje over nagedacht, aangezien ik hiermee de Amerikaanse marine sponsor, maar heb mijn principes toch maar even opzij gezet.
Annapolis is van 1783 tot 1784 de hoofdstad geweest van de Verenigde Staten. George Washington heeft zich toen met het Congres gevestigd in het gebouw dat je hierboven op de foto kan zien. De gehele stad ademt nog steeds de 18e eeuw uit. Geen hoge gebouwen en lelijke blokken beton, maar beschaafde kleine huisjes. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vooral de gegoede burgerij in Annapolis woont. Ik kreeg een hartverzakking van de prijzen in de winkels. De mensen zijn klaarblijkelijk ook niet gewend aan Europeanen. Op iedere hoek van de straat moesten we uitleggen waar we vandaan kwamen. Op de terugweg nog bijna de bus gemist, omdat we aan de verkeerde kant van de weg zaten, maar gelukkig zag de buschauffeur ons een sprint trekken en bleef wachten!
Vandaag gingen we naar het Legg Mason tennistoernooi: de warming-up voor de US Open. We hoopten alle grote spelers te zien (Safin, Hewitt, Roddick, Henman), maar helaas bleken dit te kwalificatieronden te zijn voor het toernooir. De echte "groten" spelen pas vanaf maandag, maar ja, dan zijn de kaarten ook wel veel duurder. Overigens hebben we Tim Henman wel gezien! Hij stond in zijn blote bast op één van de trainingsveldjes te spelen. Het was niet voor niks geweest. Het was vandaag echter heel erg warm (ongeveer 36 graden) en daarom niet uit te houden op de tribunes. Veel mensen zijn dan ook weggebleven (zoals je ook wel kan zien).

Hier zie je mij erg "Remy' zijn op de tribune met niemand om mij heen (met shirtje van de Naval Academy!). Het was erg leuk en we hebben echt mooie wedstrijden gezien. De hitte werd echter teveel in de middag, waardoor we naar huis zijn gegaan en lekker in bed zijn gekropen. Soms moet je gewoon lekker rusten...

Er zijn echter al weer nieuwe plannen: volgende week gaan we misschien een dagje naar Philadelphia en de week daarna....NEW YORK! Jaja, "the city that never sleeps" moet ik een keer hebben gezien. Jullie krijgen er alles over te horen. Daarnaast twee minder leuke berichten. Afgelopen dagen zijn er binnen 24 uur drie gewapende overvallen geweest op Dupont Cirle. We worden daarom alsnog op het hart gedrukt niet meer alleen naar buiten te gaan en niet teveel geld mee te nemen. Ik vind het erg vervelend. Daarnaast hebben we een beetje de hoop verloren dat we in september hier kunnen blijven. We hopen maandag uitsluitsel te krijgen, maar bijna alle kamers zijn volgeboekt. Dat betekent dat we waarschijnlijk op zoek moeten naar een andere woning. Een woning zoeken in Washington is echter als een naald zoeken in een hooiberg: bijna niet te vinden en verschrikkelijk duur. Duim dus voor me (en Caroline!).

Een doorbraak!

2006-07-27T11:46:00.000-07:00

Jawel mensen, ik kan het niet voor me houden! Na anderhalve week het gehele internet te hebben afgespeurd naar wetten die verband houden met zowel gokken (of financiële diensten) als e-mail, kwam vandaag de doorbraak (en dat mocht ook wel. Ik had bijna een zenuwinzinking). Eerder op de week had ik al besloten me eerst op één land te gaan richten in plaats van als een kip zonder kop door alle wetten van de wereld heen te ploegen. Australië was het eerste slachtoffer. En vandaag vond ik dan een enorm belangrijke passage. In de Interactive Gambling Act 2001 vond ik de volgende paragraaf:

(1) For the purpose of this Part, a person publishes an interactive gambling service advertisement if the person does any of the following things:
(f) the person otherwise:
(ii) disseminates the advertisement, or something that contains the advertisement, to; the public, or a section of the public, by any means (including, for example, by means of a film, video, computer disk or electronic medium).

Woehoe, ik heb eindelijk een verband gevonden tussen de Spam Act 2003 en gokken! Onder een electronic medium wordt namelijk ook e-mail verstaan. Het is dus verboden mensen te spammen met gokadvertenties! Nu weten jullie dat natuurlijk al lang. Jullie krijgen er namelijk honderden per dag. Als jurist echter wil je dit echter bevestigd zien in een wet. En dat is nu gebeurd. Ik ben heel erg blij!

Brandalarm

2006-07-27T07:00:00.000-07:00

Het was een spannend begin van de ochtend. Terwijl ik lekker een kopje mintthee aan het drinken was om daarna vol goede moed aan de slag te gaan, klonk er een oorverdovend geluid. Het brandalarm was afgegaan! Over de gehele verdieping begonnen lichten te knipperen en secretaresse Sheila riep dat ik snel mijn tas moest pakken. Er werd omgeroepen dat we de lift niet meer mochten gebruiken. Samen met advocaat Jay en Sheila moest ik daarom tien verdiepingen naar beneden lopen. Het was een drukte van jewelste op de trap. Veel mensen hadden nog papieren meegenomen zodat ze die op de weg naar beneden konden lezen. Jay grapte dat beweging in de ochtend goed voor je is. Ik vond het wel spannend. Een stemmetje in mij zei dat het zo ontzettend goed was dat ik mijn fototoestel nog had meegenomen! Wat een foto zou dat zijn! Mensen van dertien verdiepingen die op de stoep staan. Terwijl we de laatste trede namen, schreeuwde iemand dat het gevaar al weer geweken was. We konden gelijk weer met de lift naar boven. Eenmaal op de werkplek zei Sheila dat er tegenwoordig erg snel geëvacueerd wordt, omdat men bang is voor taferelen à la 11 september. Het is zelfs zo dat een bedrijf een enorme boete krijgt als de brandweer ontdekt dat er nog mensen op de afdeling aanwezig zijn! Ik mocht weer aan het werk. Jammer, want de ramptoerist in mij had toch wel een leuke brand willen zien...Al was misschien mijn stageplek daarbij wel in vlammen opgegaan.

Zonsondergang

2006-07-26T18:37:00.000-07:00

Zonsondergang op Dupont Circle. Zo zie je nog eens wat als je wasmiddel moet gaan halen bij de CVS!

Ergernis nummer 3

2006-07-26T13:09:00.000-07:00

Het zat er aan te komen. Na eerder al te hebben geschreven over mijn ergernis met betrekking tot toiletten en de begroeting hier in Amerika, heb ik er weer één gevonden. Men vind het hier namelijk nodig om bij iedere stap die je zet en daarbij iemand tegenkomt “Excuse me” te zeggen. Nu vind ik dat in zijn primaire vorm helemaal niet erg. Het is juist ontzettend netjes om dit te zeggen als je wilt passeren. Er is niets irritanter dan in een kledingrek van de H&M te worden geduwd als er iemand langs wil. Maar, Amerika zou Amerika niet zijn als deze simpele zin in dit land tot een stop-woord wordt verbasterd. Mijn verbazing was namelijk groot toen er zelfs “Excuse me” werd gezegd in broodjeszaak “Cosi” waarbij ik toch echt vier meter ruimte had gehouden tussen mij en de kassa. Wat is dan de bedoeling van zo’n zin? Wat wil je bereiken in de CVS als ik mijn achterste al in het snoeprek heb geparkeerd om dan nog “Excuse me” te zeggen? Ja, hallo, ik zag al van een meter afstand dat je er langs wilde! Het is een beleefdheidsvorm die hier buiten zijn oevers is getreden (net zoals “How are you doing?”). Amerika is inderdaad een land van uitersten!

Overigens wil ik jullie deze opmerking niet onthouden: Caroline merkte op ooit wel eens in Kroatië op vakantie te zijn geweest, waarop een collega van haar antwoordde met: “Wow, why would you go to a warzone?”.

Krantenberichten

2006-07-25T08:42:00.000-07:00

Geweldig. Of toch niet? Vandaag merkte een collega op dat het artikel dat ik moet gaan schrijven waarschijnlijk de eerste ooit is over het onderwerp. Nu vervult mij dat aan de ene kant met trots, aan de andere kant betekent dat wel dat ik nog heel veel dagen (misschien wel weken) op het internet moet gaan doorbrengen op zoek naar informatie. Zouden onderzoekers zich af en toe ook zo gefrustreerd voelen? Gelukkig heb ik vandaag een rapport gevonden (dankzij een lieve collega van mij) waar ik wat houvast aan heb. Laten we hopen dat het nu wat beter gaat.

Vandaag heb ik in de Washington Post een aantal opmerkelijke berichten gevonden. Amerika stuurt illegalen terug door ze met boeien aan handen en voeten in het vliegtuig te zetten en ze in land van herkomst te droppen. Er stond een foto op de voorpagina waarbij je een enorme berg handboeien ziet, veel militairen met geweren en een vliegtuig op de achtergrond. Laten we dit maar niet aan minister Verdonk zien! Een politieagent in Georgetown (voornamelijk een “witte” wijk) is geschorst, omdat hij bewoners opriep om zwarte mensen te spotten aangezien hij dat “suspicious activity” vond. Hiermee hoopte hij de criminaliteit te verminderen. Daarnaast verklaart drie op de vier Amerikanen dat ze een uitstekende of zeer goede gezondheid hebben, terwijl meer dan 65% van de volwassenen in dit land last heeft van overgewicht of obesitas. Lekker tegenstrijdig. Ik spotte bovendien een advertentie waarbij Amerikanen werden opgeroepen om meer te gaan lopen. Grappig. Dat moet ook wel. Caroline en ik worden voor gek verklaard dat we iedere te voet naar het werk gaan. Misschien dat het overgewicht afneemt als Amerikanen ons voorbeeld zouden volgen.

Eindelijk: nachtrust

2006-07-24T11:12:00.000-07:00

Mijn Koreaans kamergenootje is vertrokken. Gisteren sleepte ze welgeteld twee enorme koffers, zeven kleinere tassen en een laptoptas mee naar beneden. De kamer lijkt nu warempel leeg. We vragen ons nu af hoe ze dat alles in het vliegtuig gaat stouwen zonder extra geld te hoeven te betalen. Ze heeft overigens nagelaten om ons gedag te zeggen. Het vertrek van Yung-A levert Caroline en ik hopelijk een betere nachtrust op. De volgende rare capriolen werden namelijk door haar uitgevoerd. Hierbij een opsomming:
- Om 00:30 uur thuiskomen. Vervolgens gaan douchen, waarbij de douche eerst tien minuten wordt aangezet om warm te worden. Daarna in de badkuip stappen om er na vijf minuten weer uit te stappen. Hierna wacht je tien minuten om vervolgens de douchekraan weer aan te zetten en in de badkuip te stappen. Daarna je nachtlampje aanzetten om vervolgens de deur uit te gaan. Twee uur later thuiskomen en DAN PAS het lampje uit te doen.
- De laptop de hele nacht open laten staan. Dit geeft zo’n enorm licht dat een UFO erbij in het niet valt.
- Crème op je gezicht smeren door het op je gezicht te klappen. Jawel, je hoort het goed. Iedere ochtend presteerde ze het om tien minuten lang zichzelf met creme te beslaan. Erg leuk als je nog in je nest ligt en opgeschrikt wordt door klapgeluiden. Overigens werd dit ritueel twee keer herhaald.
- De hele dag in bed liggen.
- Om vervolgens de hele nacht te liggen MSN’en en om de tien seconden met de muis te klikken. - Iedere ochtend om 06:45 uur te worden gebeld.
- Ons pas informeren over een potentiele muis drie dagen nadat deze was gespot in de kamer.
Oké, oké, misschien ga ik haar wel een beetje missen... Ze heeft haar schaar meegenomen die ik altijd gebruik voor het afhalen van prijskaartjes. Dat vind ik toch wel jammer.

Library of Congress, Mount Vernon, een moord en Nordic Dinner

2006-07-23T09:27:00.000-07:00

Het was gisteren een drukke dag. Caroline en ik stonden om 07:30 uur op om naar de Library of Congress te gaan (heeft een collectie van 22 miljoen boeken). We hebben allebei dringend boeken nodig voor ons project. Voordat we echter naar binnen mochten, moesten we ons eerst laten registreren. Je moet er een formulier voor invullen waarna je foto wordt genomen. Met dit pasje heb je toegang tot alle zalen van de bibliotheek. Het bleek echter een fiasco te zijn. Alle boeken die ik graag wilde hebben, waren of nog niet gekocht door de bibliotheek, of stonden niet op de plank, of waren naar de binder gestuurd, of waren gewoon mysterieus verdwenen. Een beetje chagerijnig was ik daar toch wel door. Het punt is namelijk ook nog dat ze geen elektronisch aanvraag systeem hebben. Nee, je moet voor ieder boek dat je aanvraagt een papiertje invullen. Caroline had de pech dat ze een boek aanvroeg uit een ander gebouw, waardoor iemand het moest komen brengen. Dat duurde welgeteld twee uur! Hier komt nog het allerstomste: je mag de boeken NIET mee naar huis nemen. Tsss, hoe moet ik dan ooit een essay schrijven? Erg gefrustreerd keerden we daarom naar huis om bij Richard en Robbie in de auto te stappen. Op naar Mount Vernon: het huis van George Washington. Hierboven zie je het gebouw waar zijn kist staat.
Hier zie je de voorkant van het huis dat momenteel gerestaureerd wordt. Het is gek om te bedenken dat de Washingtons in de 18e eeuw de belangrijkste familie van Amerika waren en dan in dit huis woonden. Nergens om, het is een prachtig huis en een enorm landgoed (waar overigens enorm veel slaven woonden), maar als je dit vergelijkt met het kasteel van Lodewijk de 14e...Het laat het verschil zien tussen de rijkdom in Europa en die in Amerika.
Hier zie je Caroline en ik aan de achterkant van het huis. Het heeft een magnifiek uitzicht over de Potomac en de prachtige bossen van Virginia. Hier had ik ook wel willen wonen. In de rij voor de bezichtiging van het huis kwamen we een vrouw tegen die getrouwd was met een Nederlandse man die toevallig ook uit Groningen kwam. We hebben erg leuk met haar staan praten. Zij komt namelijk uit Japan, maar woont nu in Maryland. Ik vond het erg leuk om een "buitenlander" tegen te komen. Je ziet hier praktisch alleen maar Amerikanen en geen enkele Europeaan (behalve dan natuurlijk in het Student House). Terwijl we met z'n vieren over het landgoed aan het wandelen waren, kwamen we bij een hok waar een enorm zwijn in verbleef. We stonden nog maar net te kijken, toen we een klein zwijntje in de modder ontdekten. Erg schattig. We probeerden er foto's van te maken, maar ze hadden twee hekken om het verblijf heen gezet. We hielden het daarom alleen maar bij kijken. Op een gegeven ogenblik komt het zwijn omhoog en loopt richting het zwijntje. Ik dacht dat hij het zwijntje ging oppakken om hem ergens anders neer te zetten. Wat toen gebeurde valt bijna niet te beschrijven. De zwijn kwam bij zijn kleintje, we hoorden een ijselijke gil en toen......bleek hij het zwijntje te hebben doodgebeten. Om het nog erger te maken, daarna begon hij het beestje helemaal uit elkaar te scheuren. Het bloed vloog in de rondte, terwijl hij het arme zwijntje aan het opeten was. Richard was lijkbleek geworden en liep snel weg. Inmiddels hadden we allemaal onze hoofden omgedraaid. Intussen kwamen er allemaal kleine meisjes aangelopen die ook wel naar het zwijn wilden kijken. We hebben iemand van het landgoed gewaarschuwd en hopelijk hebben ze er wat aan gedaan. Deze brute moord bleef de hele dag in onze hoofden zitten. We hadden echter een leuke afleiding. 's Avonds was er het Nordic Dinner georganiseerd door onze vrienden uit Zweden, Finland en Denemarken. Het eten bestond uit zalm op knackebrod, haring op roggebrood, zweedse gehaktballetjes, rode kool en aardappelsalade en een overheerlijke bosbessentaart. We zaten met z'n allen nog maar net buiten en we wilden net een glaasje sterke drank achterover gooien, toen de hemel openbarstte. De regen kwam met bakken uit de lucht vallen. Snel hebben we alles ontruimt om vervolgens binnen verder te gaan.
Caroline en ik nadat we al flink wat glaasjes Deense wodka hadden gedronken (we kregen er allebei de slappe lach van).
Zo zag onze eetzaal eruit een paar minuten nadat de storm was losgebroken.
Het feestje was echter zeer geslaagd. Op nummers uit de jaren tachtig hebben we geswingd in de eetzaal. Tussendoor moesten we nog een quiz doen met vragen over Denemarken, Zweden en Finland. Zo heeft Finland bij het Eurovisie Songfestival het record van laagstgenoteerd land met nul punten. De hoogste berg van Denemarken is weggeteld 144 meter en alle politieke partijen van Zweden hebben verklaard feministisch te zijn. Jaha, dat weet ik nu ook maar weer.
Aaaaah, en nog een leuke foto voordat we gingen drinken (sorry mensen, blogspot zet mijn foto's nooit op volgorde!). Het was al met al een leuke dag (al vind ik het nog steeds zielig voor het zwijntje!).

Baltimore ipv Annapolis

2006-07-21T18:00:00.000-07:00

Zoals ik in eerder berichten al had gezegd zouden Caroline en ik vandaag naar Annapolis. Zouden inderdaad, want toen we vanochtend om tien uur bij New Carrollton Station aankwamen en de bus wilden nemen, zagen we ons daar voor een probleem gesteld. De bus reed alleen van 06:30 uur tot en met 10:00 uur en daarna pas weer om 14:00 uur. De buschauffeur zei met een glimlach dat we dus vier uur moesten wachten. Een beetje beteuterd liepen we terug toen Caroline ineens zei: "We kunnen anders ook wel naar Baltimore gaan in Maryland". En dat hebben we dus gedaan. Hierboven zie je een foto van Baltimore vanaf Washington Monument (ja, die is er ook in Baltimore).
Op het station kwamen we twee mannen tegen die een standje hadden met allerlei boekjes over de vreselijke praktijken van George Bush. Hij wilde ons doen geloven dat Israel alleen maar Libanon had aangevallen, omdat Bush dat zei. Dat geloofden we nu ook weer niet helemaal en we weigerden dan ook toen ze ons vroegen om een donatie. Ik mag dan wel een tegenstander van Bush zijn; ik geloof niet elk verhaal dat van hem een schurk maakt.
De stad zelf viel ons heel erg tegen. Het enige leuke aan Baltimore was de haven, maar zelfs die viel een beetje in het niet bij de prachtige havens die ik in Engeland, Italië en Frankrijk heb gezien. Men doet heel hard z'n best om er een leuke stad van te maken, maar alles is te schreeuwerig, de straten zijn smerig (in tegenstelling tot het brandschone Washington) en er hangt een troosteloze sfeer. Op de kade werd ons gevraagd of we wilden meewerken aan een enquete? Op de vraag waarom we vandaag naar Baltimore waren gekomen, zei Caroline met een strak gezicht: "Nou, omdat we de bus naar Annapolis hadden gemist". Dat leverde een lachslavo van mijn kant op en een glimlach van de jongen. We voelden ons erg geintegreerd; na te hebben vastgesteld dat we uit Washington kwamen vroeg hij doodleuk of we er iedere zomer kwamen! Ja mensen, ik moet wat toegeven....van mijn Britse accent is weinig over! Ik ga er echter hard aan werken als ik weer thuis ben! Het is alleen moeilijk om vast te houden aan een accent dat niet je eigen is, terwijl je ondertussen alleen maar Amerikaans hoort!
Hier zie je mij vanaf Washington Monument en de afschrijselijke skyline van Baltimore!
Het lichtpuntje van de stad: Washington Monument met op de voorgrond La Fayette die meevocht in de oorlog tegen de Engelsen. Een paar jaar geleden kreeg hij hiervoor het bijzondere burgerschap van de Verenigde Staten (een beetje laat).

Hierboven de haven van Baltimore met oud en nieuw naast elkaar. Aan de linkerkant een fabriek uit 1900 waar het Hard Rock Café nu gevestigd is en aan de rechterkant het Aquarium.

Morgen eerst naar de Library of Congress om aan ons project te werken. Daarna stappen we bij Richard (jongen uit het huis) in de auto om een bezoek te brengen aan het landhuis van George Washington: Mount Vernon. Op zondag gaan we een kerkdienst bezoeken in de prachtige kathedraal van Saint Matthew's. We zijn bovendien ook kaarten aan het bestellen voor het Legg Mason tennistoernooi dat volgende week hier plaatsvindt. Zowel Hewitt, als Blake, als Roddick komen, dus we hopen dat we bij één van deze partijen aanwezig zijn. Kortom, genoeg te doen! Oh ja, morgenavond ook nog Nordic Dinner, waarbij onze vrienden uit Denemarken, Zweden en Finland een avondmaal gaan bereiden!

Smelten of bevriezen?

2006-07-20T10:30:00.000-07:00

Koud, warm, koud, warm. Het is om gek van te worden. Buiten stroomt het zweet over je hele lichaam, terwijl je binnen bijna bevriest. Hoe warmer het in Washington DC is, des te hoger zetten ze de airconditioning. Met als gevolg dat ik momenteel aan het bevriezen ben op kantoor. Vrijwel iedere dag loop ik op mijn slippers naar het werk en draag ik op mijn rokje alleen een hempje. Eenmaal binnen in het kantoor gaan de schoenen aan en trek ik een trui met lange mouwen over mijn hempje aan. Al mijn kleding met lange mouwen zat echter vandaag in de waszak, waardoor ik alleen een shirtje met korte mouwen aan heb. Ik heb het ijskoud. Sheila heeft al aangeboden om de onderhoudsmensen te gaan bellen zodat ze de airco lager kunnen zetten, maar dat vind ik ook wel weer te gek voor woorden. Er is maar één oplossing: even doorbikkelen en vanaf maandag weer een trui meenemen!
Overigens, morgen gaan Caroline en ik naar Annapolis. Deze stad is een jaar lang hoofdstad van de Verenigde Staten geweest en moet erg de moeite waard zijn met al zijn prachtige baaien! Ik heb erg veel zin in!

Machtsmisbruik

2006-07-19T13:20:00.000-07:00

Soms moet je ergens misbruik van maken om te krijgen wat je wilt. Sinds gisteren ben ik op een gigantisch project gezet. Ik moet per land gaan bekijken of ze strikte regelgeving hebben met betrekking tot spam. Deze informatie moet ik in een folder gaan gieten die mijn baas naar al zijn cliënten gaat sturen. Hiermee hoopt hij extra werk voor het kantoor te genereren en daarmee dus extra veel geld. Mijn baas viel gisteren bijna van zijn stoel van enthousiasme: volgens mij zag hij de dollartekens voor zijn ogen wandelen. Ik vind het wel grappig dat mijn “studieproject” als middel wordt gebruikt om geld binnen te loodsen. In het kader van dat project mag ik op kosten van één van de cliënten de bibliotheek gebruiken. Dat gaat als volgt. Ik stuur een mail naar de bibliotheek van het kantoor waarin ik verzoek om artikelen over desbetreffend onderwerp. Vervolgens gaan zij voor mij zoeken en krijg ik later op de dag een enorm pakket met artikelen terug. Uiteraard alles op kosten van de client. Nu had secretaresse Sheila mij toevertrouwd dat ik de naam van mijn baas vooral duidelijk moest noemen (hij is één van de partners van het kantoor), want dan werd ik bovenaan de lijst van de tientallen verzoeken per dag geplaatst. En ik moest vooral niet vergeten om hen te bedanken voor de enorme moeite die ze voor mij gingen doen. Nu ben ik niet zo van de vleierij, maar ach, dit is Amerika. Een enorme vleiende mail heb ik gestuurd en vooral niet nagelaten de naam van Edwin Lavergne een aantal keren te laten vallen. Een uur later kreeg ik een mail terug. De heer Lavergne hoefde zich geen zorgen te maken. Ik had een speciale bibliothecaresse toegewezen gekregen. “Hihi”, gniffelde Sheila tussen haar lippen door toen ik haar dit verhaal vertelde, “sometimes you just got to know the tricks!”.

De muis

2006-07-17T07:16:00.000-07:00

We moesten vannacht zo hard lachen, Caroline en ik. Gisteren had ons het bericht bereikt dat ons kamergenootje op zaterdagnacht een muis had gezien in onze kamer. Kennelijk was ze zo bang dat de muis haar zou aanvallen dat ze die nacht ergens anders op de gang ging slapen. Dit alles zonder ons daarover te informeren. We waren daarom op zondagochtend al verbaasd haar niet in bed te zien, maar bovenal dat ze haar troep had opgeruimd. Ze laat namelijk alles slingeren. De kamer zag er nu tiptop uit. Later op de dag wierp iemand mij een gil toe toen ik mijn kamer wilde binnenstappen. “ER.ZIT.EEN.MUIS.OP.JULLIE.KAMER!”. Nu doen muizen mij helemaal niets (spinnen dan weer wel), dus stapte ik naar binnen. Dat leidde tot veel bewondering van de andere vrouwen op de gang die inmiddels door het hele huis plakkaten hadden opgehangen met: “EMERGENCY. A mouse/mice has been detected on the floor. The maintenance man will be here on Monday (hopefully)”. Het was kennelijk erg heldhaftig van me om een kamer binnen te stappen waar ik waarschijnlijk een mensetende muis zou aantreffen. Caroline leek ook onbewogen door de vierde bewoner van onze kamer. ‘s Avonds gingen we daarom gewoon slapen in onze kamer (ons huisgenootje was bij iemand ondergedoken). Ik kon slecht slapen door de vele muggenbulten op mijn benen en merkte daarom dat Caroline om drie uur ‘s ochtends de lamp aandeed en rechtop in bed ging zitten. Verbaasd kwam ook ik omhoog. “Hoor je dat?”, zei ze. “Wat hoor je dan?”, antwoordde ik. “Ik denk dat er echt een enorme rat op onze kamer zit, want ik hoor telkens zo’n kabaal. Hij is waarschijnlijk iets aan het eten”. Daar werd ik toch wel onrustig van. Een rat is toch wel een ander verhaal dan een lief, klein muisje. Het bleef even stil. “Heb ik je wakker gemaakt?”, vroeg Caroline. “Nee”, zei ik, “de muggenbulten jeuken zo verschrikkelijk erg. Ik ben al een uur wakker. Ik kan maar niet ophouden met krabben”. Om kracht bij mijn verhaal te zetten, begon ik over mijn benen te schrapen. “Kijk”, zei Caroline, “nu hoor ik het weer!”. Even keken we elkaar aan en begonnen toen te lachen. “Hahaha, ben ik nu de hele nacht wakker geweest doordat jij zat te krabben? Ik zat al heen en weer te bewegen in bed om de rat weg te jagen”. Ik voel me schuldig. Na een oprechte verontschuldiging van mijn kant, gingen we weer slapen. Kennelijk had de muis meer indruk op ons gemaakt dan we wilden toegeven.

De wandeltocht

2006-07-16T07:01:00.000-07:00

Gisterochtend zijn we met een groep mensen vertrokken naar Virginia alwaar we de Great Falls wandeltocht gingen lopen. We hadden er een slechte dag voor uitgekozen: de luchtvochtigheid was zo hoog dat we aankomst in het bos al van top tot teen bezweet waren. 's Ochtends had ik mijn meest Amerikaanse outfit voor de tocht aangetrokken (let wel: zo lopen mensen er hier normaal bij!).
Eenmaal daar aangekomen moesten we natuurlijk wat foto's van de groep maken. Van links naar rechts: Rebecca (staat links van mij), ik, Mette (rechtsachter), Maria, Annika, Sandrine, Caroline en Felipe.
Hier kun je zien hoe prachtig de natuur van Amerika is. Je kunt je makkelijk voorstellen hoe Amerika er vroeger uitzag zonder alle grote gebouwen en wegen. De leider van de groep, Eric, zat al te grappen dat we Orcs achter ons aan hadden zitten (Lord of the Rings) en dat we moesten opschieten!
Een foto met Nils die pertinent weigert op de foto te worden gezet, maar voor deze keer een uitzondering wilde maken omdat hij toch niks te doen had.
Ik zou alleen willen zeggen: geniet!
De wandeltocht kon beter een klimtocht worden genoemd, omdat we de helft van de tocht over rotsen hebben geklommen. Op de website die we hadden bezocht over deze route stond ook dat je beter geen kleine kinderen mee kon nemen. Overigens kwamen we onderweg wel twee vaders en hun vier erg kleine kinderen tegen (waarvan het meisje in een supermooi jurkje!). Het was ook een lange tocht. We vertrokken 's ochtends om 10:30 uur en kwamen pas om 17:00 uur weer thuis. Je voelt je wel heel lekker als je zo'n inspanning hebt geleverd.
Het viel me op dat we tijdens de tocht erg weinig bloemen tegen kwamen en vooral veel groen. De tocht was erg leuk, maar de schreeuw om een douche werd steeds groter naarmate we langer onderweg waren. Mijn truitje was doorweekt, mijn benen zaten onder de modder. We hebben nog gestopt bij een erg chique restaurant (sinds 1860 en zegt heel wat in een land waar de geschiedenis toch nog niet heel erg lang bezig is) waar ze ons bij de nek aankeken. De drankjes die we daar hebben gedronken gingen er wel goed in. Dat is toch wel lastig hier. Het lijkt wel alsof ik niet genoeg kan drinken. Een uur niks drinken staat gelijk aan een enorme hoofdpijn. Ik was daarom ook blij dat we na de tocht weer flink wat water konden drinken, want ik heb echt ongelooflijk gezweet. Het was echter een hele leuke dag! 's Avonds ben ik met Mette en Caroline nog naar een super Amerikaans restaurant geweest, waar we hamburgers hebben gegeten in dezelfde soort tent die je ook in de film "Grease" tegenkomt. Men stond te dansen op klassiekers van Elvis Presley en mijn drankje werd gratis bijgevuld. Daarna een fles Martini, Gin en tonic gehaald en tot elf uur 's avonds (daarna mogen we niet meer buiten zitten ivm de overlast) heerlijk in de tuin gezeten. Ik heb met veel leuke mensen gekletst. Aaaaah, ik hou van het weekend!

Murder in Georgetown

2006-07-14T07:02:00.000-07:00

We waren allemaal wel een beetje geschrokken. Eergisteren stond ik bij outletwinkel Filene's Basement te speuren tussen de koopjes toen een telefoongesprek van een andere koopjesjaagster mij opviel. Ze zei dat er een brute moord was gepleegd in Georgetown waarbij ze een meisje hadden geprobeerd te verkrachten en bij de jongen de keel hadden opengesneden (voor meer informatie: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2006/07/09/AR2006070900215.html). Ik schrok. Georgetown wordt in Washington gezien als de veiligste buurt, vooral omdat er ontzettend veel rijke mensen wonen die zich hebben verenigd in de "Neighbourhood Watch". Je zou er dus veilig moeten kunnen lopen. Het is bovendien onze hardloopwijk en de route richting de bioscoop en winkeltjes. Een moord zoals deze draagt niet toe aan een lekker gevoel terwijl je buiten loopt. Vooral niet omdat Dupont Circle ook al een plaats is waar je 's avonds niet alleen moet gaan lopen en Rock Creek Park de plek is waar hardloopsters 's nachts worden vermoord. Na dit bericht zijn we allemaal wat oplettender geworden.

Goed, laat ik nu maar iets vrolijkers vertellen. Caroline kwam er laatst bij toeval achter dat onze kantoren zo dicht bij het Witte Huis staan, dat we in onze pauze in het parkje ernaast kunnen lunchen. Om onze uitgaven te temperen nemen we nu iedere ochtend bagels mee van het ontbijt om deze als lunch te nuttigen. Amerikanen kennen dit concept volgens mij niet. Rond lunchtijd gaat men massaal naar brasserieën zoals de Corner Bakery en Cosi om daar hun broodjes te halen. Dit hebben wij ook een aantal keren gedaan, maar aangezien de etenswaren daar allemaal rond de zeven dollar per stuk liggen...Tsja, je begrijpt dat we goedkopere methoden hebben gezocht! Gisteren zijn we in onze pauze naar het parkje gegaan waar een demonstratie tegen de tabaksindustrie bezig was. Mensen droegen doodskisten met zich mee en hadden enorme spandoeken meegenomen. Waarschijnlijk hoopten ze dat President Bush dit zou horen, maar die zat op dat moment in Duitsland. Volgens collega Sheila staan hier iedere dag mensen tegen alles wat los en vast zit te demonstreren, dus ze keek er niet meer van op.
Mijn werk begint ook steeds leuker te worden. Ik kreeg gisteren allerhande klusjes naar mij toegeschoven. Zo moest ik contracten op zinsopbouw en fouten controleren, de reikwijdte van bepaalde licenties controleren en artikelen over het gebruik van spam opzoeken. Daarnaast zit ik mij enorm te verbazen over de enorme hoeveelheid eten die iedere dag het kantoor wordt binnengebracht. Mijn werkplek heeft uitzicht op een vergaderkamer die continu tot aan de nok toe gevuld wordt met salades, sandwiches met kip en kalkoen, aardappelen, chips, enorme stukken taart en koekjes, quiches, flesjes fris en water, etc. Ik had gisteren eindelijk het lef om te vragen waarvoor dat nu precies was en dat blijkt voor cliënten en advocaten te zijn. Ik mag er dus ook wat van pakken. Nu is het meeste mij veel te vet, dus laat ik het altijd bij een cola en water. Overigens heb ik al een uitnodiging voor aankomende dinsdag om te gaan lunchen met de gehele afdeling en aanstaande donderdag gaan we eten met het gehele kantoor. Erg leuk, maar de andere kant: je zou een heel derde wereldland kunnen voeden met deze etenswaren!

Toiletten

2006-07-12T06:26:00.000-07:00

Aan twee dingen erger ik me momenteel groen en geel. De eerste betreft toch wel een fundamenteel onderdeel van de Amerikaanse samenleving. Het is hier namelijk gebruikelijk om tegen jan en alleman te zeggen: “Hello. How are you doing?”. Waarop jij dan hoort te antwoorden: “I’m fine. How are you?”. Waarop de ander weer zegt: “Thanks. I’m fine”. Het is vooral niet de bedoeling dat je op deze vraag dingen gaat zeggen zoals: “Nou, het gaat klote. Mijn hond is net overleden” of “ Ik ben vanochtend gestruikeld en op het beton geklaterd” of “Ik heb net de grootste zaak van de eeuw verloren”. Nee, zelfs al zou je liever van een gebouw springen, dan nog word je hier geacht te zeggen: “I’m fine. Thanks”. Het is een volledig inhoudsloze zin en daar erger ik me aan! Bovendien is het ook nog eens zeer onhandig. Je wordt namelijk geacht het tegen de cassiere van de CVS te zeggen (terwijl je net je geld staat uit te tellen), de toevallig voorbij wandelende student die je maar vaag kent uit het huis (terwijl je erg laat bent voor een belangrijke ontmoeting) en tegen iedereen op kantoor (terwijl je je net je hoofd staat te breken over een lastig vraagstuk). Af en toe ben ik erg bot en zeg ik alleen maar dat het goed met mij gaat en vraag niet verder. Irritante gewoontes hebben ze hier.
De tweede ergernis is iets minder fundamenteel, maar toch wel zeer belangrijk voor mijn functioneren hier op het kantoor. Fish & Richardson heeft namelijk een automatisch doortrek systeem ingebouwd in de toiletten. Het volgende geval doet zich dan voor: je gaat naar het toilet om te plassen. Je wilt een stukje toiletpapier pakken en terwijl je je achterste van de toiletbril haalt, ziet het toilet zijn kans schoon: hij trekt door! Meerdere malen heb ik geschreeuwd: “Nee, nog niet. Ik moet het papier er nog in gooien!”. Vervolgens trekt het toilet nog een keer door als je de deur open doet. Hoezo waterverspilling? Ik verlang naar een toilet met een handmatig doortrekmechanisme. Eén lichtpuntje bestaat er wel: de zeep ruikt hier naar bitterkoekjes.

Kantoor

2006-07-11T17:01:00.000-07:00

Op veler verzoek: foto's van mijn kantoor! Hier zie je het enorme pand waar mijn kantoor in huisvest!
En hier de ingang waardoor ik iedere dag naar binnen loop. Daarna moet ik met een prachtige marmeren lift naar de tiende verdieping.
In een onbewaakt moment heb ik ook nog vlug een foto weten te maken van mijn werkplekje.

Na een ietwat gefrustreerde dag gisteren ben ik weer in een beter humeur vandaag. Ik was mijn werk gisteren even helemaal zat. Van 08:30 tot 17:30 uur achter een beeldscherm zitten en dan ook nog een oersaaie klus te moeten klaren was even teveel van het goede. Gelukkig wist mijn vader me op te vrolijken door mij even op het werk te bellen (dankjewel papa!). Het ging vandaag gelukkig stukken beter. Mijn baas kwam erachter dat het toch niet de bedoeling was dat ik de hele week dit karwei moest doen en ging daarom op zoek naar ander werk. De baas van het kantoor kwam daarop met een enorme klus voor mij. In Amerika worden er televisielicenties afgegeven voor educatieve doeleinden. Veel van deze licenties worden echter niet gebruikt, maar worden geleasd aan andere bedrijven. Ik moet nu voor het Katholieke Televisie Netwerk gaan kijken hoeveel van deze licenties gelieerd zijn aan een katholieke organisatie. Let wel, ik moet nu door 10.000 licenties heen ploegen. Ik vind het echter wel spannend! Het moet voor volgende woensdag af zijn, dus ik moet hard doorbikkelen. In de lift zei mijn baas later nog dat ze ook met een grote zaak inzake spam bezig zijn en dat ik daar ook een groot gedeelte van mag gaan doen. Hehe, er komt schot in de zaak! Ik ben iedere avond wel heel erg moe, maar gelukkig kan ik af en toe even uitblazen met Caroline door bijvoorbeeld een grote bak ijs op te eten! Aanstaande zaterdag gaan we waarschijnlijk een tocht maken door de bergen van Maryland, dus daar heb ik veel zin in! Lekker in de buitenlucht.

Het Italiaans diner!

2006-07-09T07:34:00.000-07:00

Gisteravond werd door de Italiaanse bewoners van ons huis een waar Italiaans diner georganiseerd. Voor slechts 5 dollar kon iedereen aanschuiven! Op bovenstaande foto kan je zien hoe men de tuin prachtig had versierd!
Het was erg gezellig! Hierboven zie je van links naar rechts: Felipe (uit Colombia), Nils (uit Duitsland) en Josephine (uit Zweden).
En hier zitten we te wachten op ons eten. Van links naar rechts: Silvio (uit Italië), Mette (uit Denemarken) en Caroline.
We blijven allemaal even staan om te luisteren naar het Italiaanse volkslied. Aan de linkerkant zie je Kip. Hij zit vaak bij de receptie en was gisteren in slaap gevallen in zijn stoel toen we thuiskwamen. We pesten hem daar nu de hele dag mee.
Het gerecht bestond uit geroosterd stokbrood met tomaat en pasta met mozzarella, basilicum en cherrytomaatjes. Het nagerecht bestond uit overheerlijke tiramisu en watermeloen. Caroline en Josephine hebben het naar hun zin.
En ik ook samen met Deense Mette die maar een paar minuten van Legoland woont! We zijn daarna naar Georgetown gelopen om "Pirates of the Caribbean" te zien, maar deze was helemaal uitverkocht. We gaan daarom vanavond alsnog. Ik heb er erg veel zin in!

Het postkantoor

2006-07-07T14:48:00.000-07:00

Soms gebeuren de meest interessante dingen om de momenten dat je ze niet verwacht. Aangezien ik één van de weinigen vandaag was die de dag vrij had, besloot ik richting postkantoor te gaan voor postzegels. Bij de CVS betaal je namelijk 1,25 dollar voor een postzegel van 0,78 dollarcent; dat moet goedkoper kunnen. Eenmaal daar aangekomen stond er werkelijk een rij van twintig mensen voor welgeteld één loket. Het gezucht en gesteun was overduidelijk aanwezig. Het was inmiddels al 16:45 uur en de rij werd maar groter. De vrouw voor mij begon tegen me te praten: "Ik heb mijn postbode nog zo gesmeekt om het pakketje niet hierheen te brengen! Het is hier altijd overvol. Zelfs 's ochtends om acht uur moet je hier in de rij staan!". Inmiddels was er achter mij een donkere vrouw gaan staan die kennelijk geen zin had om te wachten. Ze liep naar een deurtje waar de loketbeambte haar kantoortje heeft en begon daar heel hard op te bonzen. "Ik heb alleen maar een stempel nodig", riep ze hard. "Volgens mij zitten jullie gewoon allemaal te koffieleuten!". Mevrouw de loketbeambte vond dit klaarblijkelijk niet grappig, want ze begon enorm hard terug te schreeuwen dat ze haar dochter mee had genomen. Of we daar misschien een probleem mee hadden? Wij hadden echter allemaal het idee dat het gewoon een loketbeambte was die zich voordeed als haar dochter. Dit wekte alleen maar meer ergernis op. "Je dochter is helemaal niet het probleem. Dit hele postkantoor is een probleem!", riep de mevrouw achter mij terug. Het was echter overduidelijk: we moesten braaf wachten om onze spullen te krijgen. De vrouw voor me begon een beetje wurgneigingen te maken, terwijl ze zei dat ze een enorm boze mail ging sturen. Ondertussen keek ik naar een sticker die op één van de ruiten was geplakt, waarop stond vermeld: Armed robbery of a postal employee or postal facility carries a prison sentence up to 25 years upon conviction. "Hmmm", dacht ik in mijzelf, "dan mogen ze hier binnenkort wel extra bewaking neerzetten". De klok sloeg vijf uur. De loketbeambte kwam uit haar hokje om te zeggen dat ze de deur op slot ging doen. We moesten dus nog langer wachten, want dan mochten we in groepjes naar buiten. "Tsss", zei de vrouw achter mij, "is haar dochter soms achterlijk? Zij kan die deur toch ook wel open doen?". "Volgens mij is dit wederrechtelijke vrijheidsberoving", zei de vrouw voor mij. Om 17:15 uur sta ik weer buiten met mijn postzegels. Verbazingwekkend genoeg deelt iedereen wel hun medeleven met de loketbeambte en men wenst haar een fijn weekend. Dat is heel Amerikaans, maar ook wel heel leuk!

Foto's van huis!

2006-07-07T08:19:00.000-07:00

Op veler verzoek: foto's van mijn huis hier in Washington DC. De foto's staan een beetje door elkaar, maar daar komen jullie wel uit! Hierboven zie je de Ella Burling hal, waar veel bijeenkomsten worden georganiseerd, maar waar je ook kan gaan zitten als je even alleen wilt zijn of een lekker boek wil lezen. De blauwe stukken op de vloer zijn de tenten die afgelopen weekend zijn gebruikt voor een kampeerweekend bij het strand.
Vanaf mijn bed genomen het stekkie van mijn Koreaanse buurvrouw die er altijd een gigantische puinhoop van maakt! Ze heeft bovendien een nogal vreemd dagritme. Ze heeft ze vannacht de hele nacht achter haar computer gezeten om vervolgens om 8 uur 's ochtends te gaan slapen! Caroline was zacht gezegd "not amused" vanochtend, omdat ze de hele nacht het geklik van een muis heeft moeten aanhoren (ik heb oordoppen!).
Het plekje van Caroline. De gang aan de rechterkant leidt naar de badkamer en de deur naar buiten.
Mijn bed! Daarnaast gebruik ik de gordijnrailing als wasrek!
De prachtige hal in het huis waar we iedere dag langs moeten als we naar onze kamer willen. Aan de linkerkant zitten de bibliotheek en televisiekamer, aan de rechterkant de Ella Burling hal en de trappen naar de kamers in dit gebouw.
De voorkant van het huis!
De centrale trap in het huis.

Moe

2006-07-06T15:03:00.000-07:00

Poehoe, dat was een lange dag! Ik krijg op het kantoor veel werk en daar ben ik erg blij mee! Ik werk op de afdeling "regulatory'. Dit is erg divers; ik kan het daarom niet zo goed in één woord uitleggen. Ik ben momenteel bijvoorbeeld bezig met het uitspitten van contracten voor een grote krant in New York (ik heb een contract moeten ondertekenen dat ik geen enkel detail mag prijsgeven over cliënten, dus daarom doe ik dat ook maar niet, whahaha!) Zij organiseren heel veel wedstrijden in de krant waarbij lezers prijzen kunnen winnen en nu moet ik de voorwaarden uitzoeken (minimumleeftijd, wat voor wedstrijd is het, welke prijzen vallen er te winnen?). Daarnaast heb ik vandaag voor een cliënt moeten uitzoeken wat voor wetten er bestaan in het buitenland met betrekking tot spam. Aan het einde van de dag bleek er nog meer werk voor mij te zijn, dus ik heb maandag weer genoeg te doen. Een vrouw van de IT-afdeling heeft mij ook nog alle programma's op de computers uitgelegd. Ik heb mijn eigen e-mailadres: annema@fr.com. Het is wel vrij stil op het kantoor. Ik heb mijn eigen afgesloten bureau met alles erop en eraan, dus ik mag niet klagen, maar ik vind het wel jammer dat ik twee blokjes moet lopen voordat ik even kan praten. Ik zit wel naast het koffiezetapparaat! Er is bovendien iedere donderdag een lunch op de twaalfde verdieping van het gebouw en daar heb ik vandaag van gesmuld! De kamer waar je kon gaan zitten heeft uitzicht op het Witte Huis, dus daar heb ik even van genoten. Het wordt steeds leuker.

De eerste werkdag

2006-07-05T12:57:00.000-07:00

De klok heb ik vannacht ieder uur zien verspringen. Om zeven uur vanochtend kon ik niet meer blijven liggen en ben de douche ingegaan. Tegen de tijd dat ik klaar was, zat Caroline al rechtop in bed haar ogen uit te wrijven. Ik heb vlug mijn nette blousje en rokje aangetrokken die ik de avond daarvoor al had klaargelegd. Bij het ontbijt heb ik geen zin om met mensen te praten, maar raak samen met Caroline toch aan de praat met een Amerikaans meisje genaamd Erin. Caroline en ik zaten daarvoor nog te roddelen over haar outfit. Ze werkt op het Ministerie van Economische Zaken, maar draagt een vormeloze rok en verwassen shirt met daaronder witte sportsokken en sportschoenen. Op de vraag van onze kant waarom Amerikanen zich helemaal niet formeel kleden: “Oh, but they do! I don’t think that Europeans dress less formal!”. Gniffel. Zoals we in het recht zouden zeggen: “Een leuke contradictio in terminis”. Van de zenuwen moet ik nog snel naar de wc voordat we lopend naar het werk gaan. Het is minder warm dan gisteren. Op Dupont Circle komen we enorm veel mensen tegen die richting het metrostation lopen. Ik zie vrouwen zwarte rokjes dragen en slippers aan de voeten die ze voor hun kantoor verwisselen voor nette schoenen. Hoewel het ongepast is kijken Caroline en ik met verbazing naar een vrouw met een lichaamsgewicht ongeveer vier keer de mijne. Op Connecticut Avenue nemen we afscheid. Caroline gaat naar haar kantoor-met-de-enorme-Amerikaanse-vlag. Op dat moment beginnen de zenuwen nog harder te gieren. Ik kijk om me heen. Het verkeer op de kruising van K Street en Connecticut Avenue wordt geregeld door een verkeersleider. Iedereen gaat richting de Mall. De Starbucks op de hoek zit overvol: er staan mensen op de straat te wachten. Ik ben er bijna. Bij het laatste stoplicht bespray ik nog snel mijn oksels met deodorant. In de ruiten van koffiewinkel Cosi bekijk ik nog een laatste keer mijn haar. Bij 1425 K Street stop ik. Ik adem diep in en duw een grote glazen deur met een koperen rand open. Mijn eerste stagedag kan beginnen.

Independence Day

2006-07-04T15:22:00.000-07:00

Vanochtend vertrokken Caroline, Frederick, Felipe (uit Colombia) en ik richting the Mall. Er was vantevoren gewaarschuwd voor enorme drukte in het metrostelsel en daarom zijn we naar Chinatown gegaan met de metro en van daaruit komen lopen. Bij de National Archives (waar je momenteel niet in kunt, omdat de gehele kelder is ondergelopen met water door de overstromingen van een paar weken geleden) zijn we gaan staan voor de "Parade".
De temperatuur was inmiddels opgelopen tot 101 graden Fahrenheit (ongeveer 38 graden celsius). Het zweet druppelde van mijn rug langs mijn benen naar beneden. Ik vind het een verschrikkelijk gevoel als je het zweet voelt lopen. Er zijn verscheidene mensen afgevoerd met de ambulance wegens uitdrogingsverschijnselen. Paraplu's waren niet aan te slepen. Hierboven zie je een enorme Garfield waarvan wij ons de hele dag hebben afgevraagd wat hij precies met Independence Day te maken heeft.
Tussen de mensen door spotte ik dit meisje met een glitterpet van de Amerikaanse vlag. Daarnaast ook een baby gezien met een t-shirt waarop stond: "American baby". Hij had ook een zonnebril op en zat de Amerikaanse vlag op te eten die aan de buggy was bevestigd.
Aan de rechterkant zie je de National Archives waar je de originele Declaration of Independence kan vinden. Het rood-witte symboliseert de kleuren van de vlag van Washington DC.
Hier krijg je een klein beetje het idee hoeveel mensen er aanwezig waren. De stoet kwam van links en ging de bocht om richting het Capitool.
Vanwege de hitte zijn we na twee uur (toen was de parade overigens nog lang niet afgelopen!) weer teruggekeerd naar het huis waar een overheerlijke "Fourth of July" barbecue op ons stond te wachten. Hierboven zitten velen lekker buiten in de tuin te relaxen.
Binnen in de eetzaal kan je dat ook doen, want daar is airconditioning! Hier zie je Richard bij het buffet. Hij heeft tennisrackets meegenomen en daarom hopen we binnenkort een geschikt moment te kunnen vinden om te gaan tennissen. Alle tennisbanen zijn hier namelijk gratis toegankelijk.

Inmiddels regent het pijpenstelen en onweert het al uren. We waren van plan om vanavond op het dakterras naar het vuurwerk te gaan kijken, maar of dat gaat lukken? Ik wil namelijk niet als bliksemafleider dienen.

Foto's!

2006-07-03T14:20:00.000-07:00

De kanonnen staan al klaar voor Independence Day. Erachter kan je het enorme podium zien waar van alles wordt opgevoerd en daarachter uiteraard het Capitool (het Congres zetelt hier).
En hier zie je het Capitool en ik. De repetities voor het grote feest vonden plaats terwijl wij er waren. Er wordt de hele dag al geoefend op liederen zoals "Come freedom, oh come" en de speech gaat vooral over hoe Amerika als een baken van licht en democratie voor andere landen mag zijn. Gniffel. Dat vind ik echt heel grappig! Nergens rondom het Capitool kan je vuilnisbakken vinden, waardoor ik een uur lang met een bananenschil in mijn handen heb gelopen. Op iedere hoek staat namelijk een politieagent en het leek mij nogal link om een verdacht iets in de bosjes te gooien (heb het overigens wel gedaan toen een agent met zijn rug naar me toe stond!). Volgens de berichten komt President Bush morgen ook!

Next in line, please!

2006-07-03T05:42:00.000-07:00

De Kruidvat van Amerika heet CVS. Het is een onmisbare winkel, want je kunt er werkelijk alles vinden. Van flesjes water tot kantoorartikelen, van snoepjes tot batterijen, van t-shirts van de Washington Nationals tot pleisters met antibiotica. You name it, they have it! Inmiddels zijn we er al zo vaak geweest dat we maar een kortingskaart a la Albert Heijn hebben genomen. Anders dan bij de Kruidvat is de CVS 24 uur per dag zeven dagen in de week open. Als je 's nachts dus zin hebt in een reep chocolade, dan ga je naar de CVS. Wij stonden er gisteren om elf uur 's avonds nog om een kurkentrekker te kopen. De klantvriendelijkheid van het personeel laat wel te wensen over. Zoals bij iedere winkel hier in Amerika moet je bij een dwangrek plaats nemen in de rij alwaar je wordt opgeroepen voor één van de kassa's. "NEXT IN LINE", wordt er meestal op een briske toon geroepen. Het gesprek gaat dan als volgt: "CVS Card?". Dit is het moment waarop wij als buitenlanders kunnen glunderen dat we inderdaad een kortingskaart hebben. Meestal wordt daarna het bedrag genoemd en dan "BAG?". Ik weiger hem over het algemeen, aangezien er hier al zoveel weggegooid wordt. Als je daarna probeert weg te lopen zonder een bon, bega je een misdaad. "Ma'am, RECEIPT!". Nou ja, ik zou ook chagerijnig worden als je winkel zo lang open is!

Psych!

2006-07-02T17:38:00.000-07:00

Caroline en ik 's avonds bij de fontein van Dupont Circle toen we allemaal gratis parafernalia kregen voor een nieuw televisieprogramma genaamd "Psych". De opbrengst: een frisbee, een t-shirt, een pet en twintig stickers!

Kaartjes!!

2006-07-02T11:09:00.000-07:00

Goed mensen, één ding moet hier wel duidelijk zijn: ik verwacht enorm veel kaartjes van jullie! Momenteel zit ik tegen een bijna volledig witte muur aan te kijken en daar moet natuurlijk verandering in komen! De post die ik van jullie verwacht, kan worden gestuurd naar:

Eva Annema
The International Student House
1825 R Street NW
Washington D.C. 20009

Overigens hebben Caroline en ik vandaag gekeken waar onze kantoren gevestigd zijn. Caroline zit op Connecticut Avenue in een enorm gebouw met een Amerikaanse vlag van ongeveer twintig meter gedrapeerd over de gevel. We stonden er eerst nog grappen over te maken voordat we erachter kwamen dat zij daar komt te werken. Ongeveer een kilometer verderop zit mijn kantoor. Het is erg Amerikaans. Bij binnenkomst moet je je melden bij een marmeren balie met marmeren muren en vloeren. Van daaruit word je met een lift naar boven gebracht. Ik ben erg benieuwd hoe het er van binnen uitziet. Ik vind Washington geweldig. Het is hier enorm rustig. Overal vind je plaatsjes waar je lekker in de schaduw van de rust kan genieten. Werkelijk overal zijn parken te vinden met fonteintjes of kleine kapelletjes. We vonden vanochtend een kapel die bijna helemaal is verwoest, maar waar wel een spandoek hing met de volgende, prachtige tekst: "Seek peace and pursue it". Zonet hebben we het Sunday Family Dinner gehad. Iedere zondag om 1 uur stipt moet iedereen zich verzamelen voor het warme eten. We zijn dan ook een poosje stil voor de "Quakers" die het studentenhuis hebben opgericht, zodat we er aan herinnert worden dat we hier als een familie zitten en niet in je uppie. Caroline en ik hebben ons even voorgesteld aan de andere mensen. Amus (Amerikaanse rechtenstudent uit New Yersey die volgende maand examen gaat doen om toegelaten te worden tot de Orde van Advocaten. Hier ook wel de "Bar" genoemd) zei vantevoren dat het allemaal erg formeel zou gaan, maar dat was niet het geval. Naderhand heb ik wel kennis gemaakt met nog meer mensen. Damn, I love it here!

The mall

2006-07-01T19:45:00.000-07:00

Eén dag in het centrum van Washington levert al een aantal leuke anekdotes op. Caroline bood vanochtend aan om mij "the mall" te laten zien. Dit is de benaming voor het gebied rond het Witte Huis, Washington Memorial, Lincoln Memorial, War Veterans Memorial en de Potomac River. Het is een twee kilometer lange strip met grasvelden en bomen waar vooral veel toeristen rondlopen. Aan het einde van dit gebied bevindt zich mijn kantoor. De toeristen in Washington zijn voornamelijk mensen uit andere delen van Amerika en kijken daarom nogal vreemd op als ze ons Nederlands horen vragen. Ze zijn echter wel heel erg aardig. Caroline was een paar dagen geleden lelijk gevallen toen ze per ongeluk in het slechte deel van de stad terecht was gekomen. Nogal geïntimideerd door de mensen die haar aanstaarden en een auto die haar van sokken reed, viel ze op het beton. In de metro richting the mall vroeg een vrouw aan haar of ze toevallig van haar fiets was gevallen en dat ze wel moest oppassen! Bij de drogist hier om de hoek deelden ze mede dat ze het heel erg hadden gevonden dat Nederland in de achtste finales eruit was gegooid.
Al lopende over het grasveld ving ik enkele leuke gesprekken op. Bij het War Veterans Memorial staat een enorme fontein. Wie ooit de serie "JAG" heeft gezien moet hem wel zijn opgevallen. Terwijl ik daar een foto stond te maken riep een meisje tegen haar moeder: "Look, it's a pool (zwembad)". Even verderop zei een meisje tegen haar moeder: "Mum, it's the White House", terwijl we langs het United States Department of Agriculture (Ministerie van Landbouw) liepen. Caroline en ik vroegen ons ernstig af of kinderen hier wel naar school gaan. Bij the mall kwam ik ook een vrouw tegen die een kunstbeen had met de Amerikaanse vlag erop geschilderd!
Efin, dat zijn mijn belevenissen voor vandaag! Ik ga morgen kijken hoe mijn kantoor er precies uitziet. Trouwens, voor de Senseo-liefhebbers: een zakje Senseo koffie kost hier 5,65 dollar (4,44 euro!). Geen wonder dat er geen enkel Senseo-apparaat hier te vinden is.

En deze mag natuurlijk ook niet ontbreken

2006-07-01T18:02:00.000-07:00

De residentie van George W. en ik!

Canada Day!

2006-07-01T09:21:00.000-07:00

Welcome to the United States of America!

2006-07-01T08:59:00.000-07:00

Zoals mijn lieve vader al schreef, ben ik veilig en al aangekomen in Washington DC! De sfeer in het Student House is werkelijk waar fantastisch. Overal waar je komt begroeten mensen je en moet je even een korte introductie geven. Laat ik eerst maar eens beginnen met het huis. Iedereen die ooit eens in een kasteel in Frankrijk is geweest weet dat het daar nogal oud ruikt. Nou, zo ruikt het hier ook. Het ziet er ook zo uit. Overal zijn glas en lood ramen, sommige meubels lijken te dateren uit het Victoriaanse tijdperk. Terwijl ik dit bericht zit te typen, kijk ik uit over een enorme balzaal met houten vloeren en muren, een enorme kandelaar aan het plafond en een gigantische marmeren open haard. Ik voel teruggeworpen te zijn in de tijd. Mijn kamer deel ik met Caroline en een Koreaans meisje die helemaal niks zegt en dat terwijl ze hier is om Engels te leren. Kennelijk vindt iedereen haar raar, want ik heb al meerdere malen gehoord dat mensen medelijden hebben dat we bij haar op de kamer slapen. We hebben onze eigen badkamer en dat is toch wel heel erg fijn. De andere mensen moeten wachten op hun douche. Ik heb gelijk al vrienden gemaakt met Lydia (uit Duitsland) die in een appartement verderop woont met een homostel waarvan de één 54 jaar is en de ander 21 jaar. Eén van de twee is bovendien manisch depressief wat leidt tot rare taferelen. Lydia komt hier iedere dag langs en eet ook mee, dus wat dat betreft kan hier alles. Vanochtend zijn we met een enorme groep naar de Canadese Ambassade geweest, omdat het vandaag "Canada Day" is. Vanuit heel Washington en omstreken komen er Canadezen naar de stad omdat het groot feest is. Eén van de inwoners van het huis loopt er stage en sluisde ons naar binnen. Men was er aan het line dancen, volksliederen zingen en hamburgers en pannenkoeken eten. Wij hebben met de Canadese vlaggetjes staan zwaaien en een dans uitgevoerd waarna sommigen van ons een poster kregen van een "cowboy" op een paard. Er werd smakelijk om gelachen. Inmiddels zitten we allemaal gekluisterd aan de buis voor Engeland-Portugal en gaan we daarna het feest opzoeken bij het Witte Huis. Overigens, bij mijn welkomstpakket zat het volgende briefje: "Eva, your office called this morning to let you know that the office will be closed om Monday and Tuesday, so you don't have to start work until Wednesday". Kijk, dat is een leuke meevaller.

Goed aangekomen

2006-07-01T03:35:00.000-07:00

Voor iedereen die een blik op de blog van Eva werpt, even snel een berichtje van Eva (maar getypt door Siebe). Goed aangekomen in Washington, na een voorspoedige vlucht. Het vliegtuig naar Londen had een uur vertraging (te late passagiers) waardoor het krap werd bij de transfer op Heathrow. Dik in de stress ("reizen is eigenlijk verschrikkelijk", quote Eva), lukte het toch om net op tijd aan boord van de vlucht van Virgin Atlantic naar Washington te komen. In Washington met bus en metro naar het centrum en om één uur Nederlandse tijd (zeven uur 's avonds in Washington) was Eva in het International Student House. Daar wachtten Caroline, Frederick, een warme maaltijd en het afscheidsfeest van Frederick. Kortom: mogelijkheden genoeg om op een goed Amerikaans tijdstip het bed op te zoeken.

The final night

2006-06-29T12:54:00.000-07:00

Afscheid op Schiphol.

Ja lieve mensen, het is dan eindelijk zover. Over zeven uur vertrek ik vanuit Leeuwarden naar Schiphol om daar met het vliegtuig van 09:30 uur naar Washington te vliegen. Ik heb eerst een tussenstop op London Heathrow vanwaar ik om 13:00 uur Nederlandse tijd naar Amerika vlieg. De verwachte aankomsttijd in Washington is 00:40 uur Nederlandse tijd. Ik zal daar een bus pakken richting de stad zelf. Er zijn al leuke dingen voor me geregeld. Zo heeft Frederick het voor elkaar gekregen om zaterdagochtend met een hele groep mensen naar de Canadese ambassade te gaan. 1 juli is Canada Day en men organiseert daar een ontbijt! Ik heb er erg veel zin in! Aan de andere kant vind ik het wel vreselijk om mijn mooie huisje achter te laten, mijn lieve vrienden en familie en natuurlijk Bart! Enfin, het harde werken levert wel wat op! Tot de volgende blog. Dan schrijf ik vanuit Amerika!

The UB has gone crazy

2006-06-24T06:50:00.000-07:00

Het is een dolle boel hier op mijn laatste werkdag in de UB. Het begon vanochtend bij mijn pauze al met het bericht dat er een zekere zaalwacht op mijn zaal verhalen zit te lezen op " www.sexverhalen.nl". Met drie man sterk werd er grondig onderzoek gepleegd op de computer van de zaal Sociale Wetenschappen, maar er is tot op heden nog niet ontdekt wie deze persoon is. Ik hou jullie op de hoogte.
Daarna kreeg ik een jongen aan de balie die had afgesproken met een vriend om te gaan koffiedrinken, maar via een sms te horen kreeg dat diegene opgesloten zat in een studiekabinet. Ik had het idee in het ootje te worden genomen en zei daarom lachend dat het waarschijnlijk een grap was. Vervolgens wees ik hem naar de studiekabinetten. Ettele minuten later kwam hij weer terug: " Nee hoor, de deur zit echt op slot en mijn vriend kan er niet uit!". Verbaasd gaf ik hem daarom de sleutel. De uitleg kwam vlot daarop. De "gevangene" zat in het hokje toen hij ruzie kreeg met een meisje die daar ook wilde gaan zitten. Vervolgens heeft ze de deur op slot gedaan! Hij was (so to speak) " not amused". Ik wilde toen al een bericht op mijn weblog plaatsen over deze gebeurtenissen toen het volgende "event" zich voor deed. Ter ere van mijn vertrek uit de UB had ik tompoezen meegenomen. Deze lagen al enkele uren in de koelkast en trokken de aandacht van de personen bij de portiersbalie (Nhung, Ellen en Bennie). Aangezien ze maar al te graag deze versnaperingen tot zich wilden nemen, besloten ze mij te bellen op de zaal. Ik was helaas net naar boven gelopen en hoorde de telefoon niet overgaan. Het gevolg: Corine (collega-zaalwacht) belde naar beneden om te zeggen dat ze moesten kappen met bellen, want de mensen op de zaal stoorden zich er enorm aan. Dit alles was volledig aan mij voorbijgegaan en bij terugkomst op de zaal had ik een voice-mail op mijn mobiele telefoon. Het was Ellen: "Hallo Eva, wij zitten nu al tijden te wachten op de tompoezen die hier in de koelkast liggen. We hebben je daarom geprobeerd te bellen, maar...". Ineens: "DING-DONG-DING-DONG". Uit de omroepinstallatie galmde de volgende tekst van Ellen: "Even een persoonlijke mededeling. Wil Eva Annema zich NU melden bij de receptie!". Ik had het kunnen weten. Ellen staat er bekend om in werkelijk alle talen aan het einde van de dag om te roepen dat we gaan sluiten, maar ik had nooit verwacht dat ik nog eens persoonlijk zou worden opgeroepen. Bij de portiersbalie aangekomen bleken ineens alle zaalwachten Eva Annema te heten, want van alle zalen was men naar beneden gekomen om de tompoes te eten. Erg lekker en erg gezellig. Zo, ben benieuwd wat ik nog meer ga beleven in de laatste vijftig minuten van mijn carriere bij de UB!

Crime rates

2006-06-23T09:59:00.000-07:00

Soms lees je van die berichten waarvan je achteraf wenst dat je ze nooit gelezen had. Volgens Wikipedia behoort Washington tot de 13 meest gevaarlijke steden in de Verenigde Staten met "maar" 195 moorden in 2005. Let wel, ze zijn erg positief, aangezien DC in 1990 de " murder capital of the United States" was met maar liefst 482 moorden per jaar.
Aan de andere kant kom ik ook weer leuke berichten tegen. In het theater van Washington speelt momenteel het toneelstuk " Monty Python's Spamalot" geïnspireeerd door de film " Monty Python and the search of the Holy Grail". Wat zou ik dat graag willen zien! De film was hilarisch: ben benieuwd hoe ze het moordende konijn gaan uitbeelden! Enig nadeel bestaat er wel: prijzen zijn vanaf 71 dollar...

Koffers en salades

2006-06-22T08:23:00.000-07:00

Nog acht dagen. Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Als ik volgende week op het vliegtuig stap ben ik een jaar bezig geweest met het regelen van deze stage. En hier sta ik dan. De koffers (één grote groene en een kleine zwarte voor in de cabine zelf) zijn gisteren door mijn vader afgeleverd bij mijn huis. Het ellendige karwei van inpakken is daarom nu ook begonnen. Wat moet ik mee? Als ik een week naar Kreta ga, staat het zweet al op mijn voorhoofd. Als ik dat rokje meeneem, dan hoor ik die schoenen erbij te dragen en dat leuke topje. Maar wat nu als het wat kouder is? En stel nu dat we dat leuke uitje gaan doen, dan moet ik die tas mee en die spijkerbroek! Ik ben de hele dag bezig met het uitdenken van combinaties zodat ik zo efficiënt mogelijk mijn koffer inpak. Daarom moeten rokjes voor op het werk gecombineerd worden met topjes die ik ook op een spijkerbroek kan dragen. Zo simpel is het....Ik ben daarnaast hard bezig met het schoonmaken van mijn huis. Alle enigzins bederfelijke zaken gaan richting prullenbak of worden bij Bart gedumpt. De kastjes zijn grondig geboend, het oud papier is weggebracht en al mijn flessen zijn netjes in de glasbak gestort. Schoonmaken is best vermoeiend. Ik heb bovendien mijn krant overgezet naar Bart's huis, internetbankieren geschiedt voortaan via codes van een papieren " TAN-lijst" ipv sms'jes via de telefoon (want mijn nummer werkt toch niet in de VS) en financiële zaken zijn geregeld. Het Marco Polo-fonds geeft mij 750 euro voor mijn reis en de vele vergaderingen van de UCE (Universitaire Commissie Emancipatiezaken) leveren nog eens 300 euro in totaal op. Ik ben een zeer gelukkig mens.
Vanavond is bovendien de laatste keer dat ik op een donderdagavond als " werknemer" in de ub zit. Collega Wander, met wie ik altijd gezellig klets in de pauze, heeft vanavond voor mij een zelfgemaakte salade meegenomen ter ere van mijn vertrek. Dit vereist enige toelichting. Ik ben verslaafd aan de maaltijdsalades van de Albert Heijn. Ze zijn ontzettend lekker en gezond en bovendien erg handig voor tijdens het werk. Mijn dienst loopt namelijk van 17:00 tot 22:00 uur. Voor vijven heb ik geen trek en als ik pas na tienen kan gaan eten, dan kan je mij oprapen van de vloer. De salade is de perfecte maaltijd. Collega's vinden dit raar: zij kiezen over het algemeen voor de opwarmmaaltijden, broodjes bapao of bestellen Chinees. Ik word liefkozend door portier Bennie " het konijn" genoemd. " Aaaah, daar heb je het knien weer", zegt hij altijd. Wander daarentegen vindt het juist raar dat ik zoveel geld besteed aan een salade die ik zelf veel goedkoper kan maken. Hij maakt aan het begin van de week een enorme hoeveelheid eten die hij invriest om vervolgens de bakjes mee naar het werk te nemen. Hij beloofde mij daarom een paar maanden geleden dat ik van hem een zelfgemaakte salade zou krijgen op mijn laatste donderdagavond. Ik werd er op vier uur nog aan herinnerd via een sms: " Geen eten vanavond meenemen he?". Ik ben heel benieuwd.

Afscheidsetentje

2006-06-18T09:45:00.000-07:00

Afgelopen vrijdag heb ik een afscheidsetentje
gehouden voor mijn vrienden, broer en zus en ouders. Het was erg gezellig. We hebben met z'n allen gegeten in Kaap Noord. Lieve mensen, jullie hebben me weer verwend met de prachtige cadeaus, maar vooral met jullie komst. Ik ga jullie heel erg missen!

Lobster

2006-06-18T09:24:00.000-07:00

Ik ben verbrand. En niet zo'n klein beetje ook. Ik lijk momenteel op een kreeft. Het levert hilariteit alom op bij mijn broer en zus. Het relaas luidt als volgt. Gisteren gingen Bart, Friso, mijn ouders en ik naar de open dag van de vliegbasis in Leeuwarden. Iedere vier jaar vindt het plaats in mijn oude woonplaats en het is altijd erg leuk. Er zijn vliegshows met F-16's, je kunt in de kazernes kijken en overal lopen "spotters"rond met enorme telelenzen. Ik had verwacht dat het erg slecht weer zou worden en had daarom geen bescherming meegenomen voor de zon. Daarna heb ik uren in het gras naar de vliegtuigen zitten kijken. Bij thuiskomst deed ik mijn zonnebril af waarop mijn familieleden in lachen uitbarstten. De zonnebril had een witte afdruk achtergelaten in mijn overwegend rode gezicht en hals. Ik loop voor gek. De volgende grappen circuleerden daarna in het huis: "Zo laten ze je nooit Amerika binnen", "Heb je een chemische peeling gehad?" en "Goh Eva, een kreeft is niks bij jou". Het staat ook wel raar. Nu maar hopen dat het snel bruin wordt. Ik lijk wel een indiaan.

Hup holland!

2006-06-16T01:01:00.000-07:00

Hopelijk gaan we vanavond winnen! Nederland zet hem op! We moeten toch minstens de halve finale halen!

Lekker weertje!

2006-06-14T23:54:00.000-07:00

Het lekkere weer lijkt een beetje te zijn verdwenen. Daarom hier een foto om ons aan het warme weer te herinneren: er is niks leuker dan 's avonds in mijn tuintje een glas rosé te drinken en een lekkere salade te nuttigen!

Hiep, hiep, hoera!

2006-06-14T01:05:00.000-07:00

Hoeraaaaaaaaaaaa! Ik heb een acht gehaald op rechtseconomie en daarmee heb ik nu mijn bachelor binnen! Woehoe, de dag kan niet meer stuk!

Efficiënte rechtspraak?

2006-06-13T14:17:00.000-07:00

Bart is boos. En terecht. In het kader van zijn scriptie over het hoger beroep in strafzaken wilde hij een formulier aanvragen bij de Raad van de Rechtspraak. Verdachten moeten namelijk na de procedure in eerste aanleg een formulier invullen waarop ze moeten aangeven waartegen ze in beroep willen gaan. Het leek Bart aardig om eens te kijken hoe zo'n formulier er nu precies uitziet. Hij belde daarom met de rechtbank Groningen. Die verwezen hem door naar de rechtbank Leeuwarden. Ze konden hem daar geen antwoord geven, maar hij kreeg later wel een mail terug dat ze in verband met privacyredenen het formulier niet konden verstrekken. Let wel, het is wit A-4 velletje waarop vragen staan over het hoger beroep: wiens privacy schend je daar in hemelsnaam mee? Bart moest zijn verzoek maar richten aan de Raad van de Rechtspraak. Hij vroeg in een mail nogmaals of hij een formulier kon krijgen. Hij kreeg een mail terug waarbij uitvoerig werd ingegaan op de enorme werkdruk die ze momenteel hebben. Hij mocht wel een verzoek indienen, maar dan moet hij aan de volgende voorwaarden voldoen: doel en onderzoeksopzet, de namen van de uitvoerenden en begeleiders van het onderzoek, het soort informatie dat ten behoeve van het onderzoek wordt gevraagd, en de reden waarom niet kan worden volstaan met kennisneming van jurisprudentie en/of gepubliceerde (wetenschappelijke) gegevens, de plaatsen waar het onderzoek zich zal afspelen, een tijdpad en indien van toepassing, een opgave van personen die in het kader van het onderzoek zullen worden benaderd, een verklaring van een begeleidend docent, voor het geval het onderzoek wordt gedaan door niet-gekwalificeerde onderzoekers, bijvoorbeeld studenten. Het doel hiervan is om een wetenschappelijk verantwoorde omgang met de ter beschikking gestelde informatie te waarborgen. De afdeling Ontwikkeling kan de verzoeker(s) om aanvullende informatie vragen.

Bart belde mij hierna op: "Moet ik in zo'n geval dan ook naar de Koningin om een formulier van de IB-groep te kunnen aanvragen? Ik weet hoe we de rechtspraak efficiënter kunnen maken. Laten we beginnen met het ontslaan van deze mensen!". In de tussentijd had de man van de Raad van de Rechtspraak al twintig formulieren kunnen opsturen aan Bart. Hoezo, de deformalisering van het recht?

Death takes us by surprise

2006-06-12T07:24:00.000-07:00

Sommige dingen kunnen je rauw op je dak vallen. Vandaag kreeg ik te horen dat een medestudent zaterdagavond bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Hoewel ik hem vaag ken, voelt het naar. Het idee dat je als mens erg kwetsbaar bent, wordt dan maar pijnlijk duidelijk. De afgelopen dagen worden we overspoeld met trieste berichten. Een husky die een baby doodbijt, drie meisjes van dertien die omkomen bij een auto-ongeluk en nu dit bericht. Ook hier weer drie levens die veel te vroeg worden beëindigd. Ik vind daarom dat je af en toe al dankbaar mag zijn voor het leven an sich in plaats van alle andere dingen erom heen. Bij de dood moet ik altijd denken aan het prachtige gedicht van W.H. Auden getiteld "Funeral Blues". Wie ooit de film "Four weddings and a funeral" heeft gezien kan zich dit gedicht wel herinneren. Daarom zet ik hem hier op mijn weblog voor al de nabestaanden die nu hun zoons, dochters of geliefden moeten missen.

Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever; I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood,
For nothing now can ever come to any good.

W. H. Auden

Zout

2006-06-10T01:44:00.000-07:00

Bart en ik hebben een geschil. We kwamen er met z'n tweëen niet uit en daarom leg ik het aan u allen voor. In mijn kookboek staat het volgende: " Voor snel koken laat u het water eerst koken, u gooit dan de rauwe groenten erbij en daarna het zout, zodat het sneller gaat koken". Nu ben ik van mening dat deze zin zo kan worden gelezen dat het zout ervoor zorgt dat het water sneller kookt. Bart is het hier niet mee eens. Hij zegt dat het water juist al kookt en dat zout er alleen maar voor zorgt dat de groenten sneller gaar zijn. Wat vinden jullie?

Bron: www.duikelman.nl

De Schildersbuurt

2006-06-10T01:15:00.000-07:00

Ik ben verzot op de buurt waar ik woon! De Schildersbuurt staat in Groningen bekend als een echte studentenbuurt en hoewel je veel overlast zou verwachten, vind ik het wel meevallen. Het is er altijd erg gemoedelijk. Achter mijn huis zit een groot Vindicat studentenhuis waar men in de zomer vrijwel iedere dag de barbeque gebruikt om daarna veel hout in de vuurkorf te gooien. Ik ben 's nachts wel eens wakker geworden door een enorm licht dat in mijn gordijnen verscheen; de vuurkorf geeft enorm veel licht. De buurman naast mij heeft een saxofoon die hij bijzonder vaak gebruikt. Er bestaan verhalen dat hij nogal een zeur is als het aankomt op overlast, maar sinds iemand hem heeft verteld dat hij zelf de grootste overlastveroorzaker is, horen we niet veel meer van hem. Het plein is een geschikte plek om iedere dag een balletje te schoppen en het gebeurt erg vaak dat een tafel buiten op straat wordt gezet om vervolgens heerlijk te eten met je huis.
De buurt is helemaal into het WK. Overal waar je komt zie je oranje. Bij de buurtsuper Casper kan je een oranje weduwe winnen als je voor meer dan 15 euro aan boodschappen doet en twee studentenhuizen verderop in de straat zijn gisteren de hele dag in de weer geweest om oranje slingers van het ene huis aan het andere te bevestigen. De buitenkant van de vele kroegjes op het Blekerplein kun je inmiddels niet meer zien door de vele spandoeken en oranje parafernalia. Ik vind het gezellig! Ik heb niks met voetbal, maar door deze sfeer krijg je wel het gevoel dat je moet kijken. Gisteren bij de wedstrijd Duitsland-Costa Rica klonk er een oorverdovend lawaai als Costa Rica een doelpunt maakte: er wonen kennelijk geen aanhangers van Duitsland in de buurt. Daarnaast hoef je eigenlijk niet naar de wedstrijden van Oranje te kijken: ik hoor het toch wel wanneer ze een doelpunt maken. Nog twintig dagen: ik ga het hier missen!

We zijn er bijnaaaaaaa!

2006-06-08T04:13:00.000-07:00

Het is aftellen geblazen. Niet alleen tot Washington DC (nog 22 dagen!), maar ook met de tentamens. Vandaag heb ik tentamen nummer drie gemaakt (echtscheidingsrecht) en al met al heb ik een goed gevoel over al mijn schriftelijke beproevingen. Nu zegt dat natuurlijk niets, maar het is beter dan met een rotgevoel de tentamenhal uit komen lopen. Aangezien het volgende tentamen pas op 15 juni is, mag ik vandaag van mijzelf niks doen (!). Jazeker, het is een behoorlijke prestatie als je mij dit hoort zeggen. Over het algemeen doe ik ALTIJD wat. Zo heb ik vandaag een reservering gemaakt voor mijn afscheidsetentje van volgende week vrijdag: ik heb dertien vrienden uitgenodigd om lekker met mij te gaan eten en praten. Ik vind dat de lekkerste manier om afscheid te nemen. Zoals je ziet, het niks doen slaat alleen op studeren. Ik zit al dagenlang om 09:00 uur in de UB (voor de werkenden onder u: dat is erg vroeg voor een student!), dus ik mag wel even wat rust gebruiken! Bovendien: het lekkere weer is eindelijk gearriveerd!

Me and George

2006-06-05T09:31:00.000-07:00

Klik op de foto om te zien hoe dicht mijn werkplek van het huis van George W. verwijderd is.

De Elfstedentocht

2006-06-05T08:21:00.000-07:00

Bart halverwege de Elfstedentocht op Pinkstermaandag. Rustpauze in Leeuwarden.

Pride and Prejudice

2006-06-03T09:15:00.000-07:00

Ik heb het even gehad met studeren. In zo'n geval helpen er maar twee dingen: een lekker wijntje en toastje van Bart en Mr. Darcy.

Zweet

2006-06-03T08:13:00.000-07:00

Ik heb een hekel aan dit weer. Voor sommige mensen is dit het perfecte moment om buiten op een terrasje te gaan zitten en te genieten: ik vind het vreselijk. Het moet of ontzettend koud zijn of ontzettend warm. Het is namelijk lekker duidelijk: een dikke wollen trui met broek of een zomerjurkje met slippers. Bij deze semi-lente dag wordt het voor mij lastig. Een shirt met korte mouwen is eigenlijk te koud, een shirt met lange mouwen leidt tot oververhitting. Over het algemeen kies ik toch maar voor het laatste. Het gevolg: mijn lichaam gooit al zijn poriën open en verspreidt zodoende in de loop van de dag een odeur die nou niet bepaald naar de laatste Chanelparfum ruikt. Dat geldt ook voor het dragen van rokjes in deze temperatuur. Een panty blijkt toch nog noodzakelijk, maar begint te kriebelen als het in contact komt met zweet. Een vervelende zaak: mijn wasmand loopt over van de was en de waterrekening gaat omhoog wegens het veelvuldig gebruik van de douche. Ik baal ervan. Laat het alsjeblieft echt zomer worden, zodat ik mijn slippers en topjes aan kan doen!

Jeans on Fridays

2006-06-01T08:47:00.000-07:00

Afgelopen week heb ik een mail gestuurd naar het advocatenkantoor om te vragen naar mijn werktijden en naar de dress code. Ik wil namelijk niet "underdressed" op het kantoor verschijnen. Er kwam vandaag een antwoord terug van mevrouw Woodson, de secretaresse van mijn begeleider. Ik hoef op mijn eerste werkdag pas om 09:00 uur te beginnen (pfff, ik had een vroeger tijdstip verwacht). De dress code is " business casual" en ik mag een spijkerbroek aan op vrijdag. Nu dolen er twee vragen door mijn hoofd: wat is "business casual" en waarom alleen op vrijdag een spijkerbroek? Aangezien deze weblog nogal eenzijdig is wil ik jullie vragen om hierop een antwoord te geven. Kom maar op met de antwoorden!!

En toen waren er nog maar drie tentamens....

2006-06-01T08:26:00.000-07:00

Op deze weblog lijkt het tegenwoordig alsof ik alleen maar met de studie bezig ben en eerlijk gezegd...dat is ook zo. Vandaag het belangrijkste tentamen van de gehele periode gehad: rechtseconomie. Ik schaam mij ervoor om te zeggen dat het de vijfde poging is om dit tentamen te halen. Maar kan je het me kwalijk nemen? Mijn economiedocent zei bij mij diploma-uitreiking dat hij hoopte dat ik nooit economie zou gaan studeren. " Nee hoor", zei ik, " ik ga rechten studeren en daar heb je gelukkig geen economie voor nodig". Wat een domper toen in mijn tweede jaar bleek dat je de economische principes achter de schuldaansprakelijkheid moet kennen ( de zogenaamde " Learned Hand-formule"), de marktprijs bij een oligopolie moet bepalen en het Coase-theorema over de verdeling van rechten moet kunnen doorgronden. Grrr, waarom mag je wiskunde wel uit je leven bannen na de middelbare school en niet economie? Het tentamen zit er gelukkig op. Duim dus allemaal voor me dat ik het heb gehaald! Het is het laatste vak van mijn bachelor en dus heel erg belangrijk. Inmiddels heb ik mij gestort op de aansprakelijkheid van bestuurders binnen een onderneming (oftewel ondernemingsrecht) en de koude uitsluiting bij een echtscheiding (jawel, echtscheidingsrecht). Studeren is een never-ending-story.
Overigens, nog 29 dagen tot Washington!

Chef of advocaat?

2006-05-30T13:22:00.000-07:00

Bart en ik zijn fan. Iedere dinsdag positioneren wij ons voor de televisie om naar "Herman zoekt chef" te gaan kijken. Het programma draait om chefkok Herman den Blijker die een chefkok zoekt voor nieuwe restaurant "Herrie". Wij vinden Herman briljant. Hij is recht voor zijn raap, grappig, maar vooral een uitstekende kok. Ik ben jaloers. Eigenlijk wil ik ook een goede keukenprinses worden. Ik kan wel goed koken, maar dan vooral doordat ik recepten van de achterkant van de Honig-pakjes aflees. Ik ben de mensen bij Honig daar enorm dankbaar voor! Misschien moet ik dus maar chef worden. "Nee hoor", roept Bart vanaf het bed, "jij wilt advocaat worden op een mooi kantoor. Bovendien ben jij een te grote stresskip voor chefkok. Misschien moet je hobbychef worden?" Dat lijkt mij inderdaad wel leuk. Candlelight suppers organiseren à la Hyacinth Bucket als "Chef of the House" in mijn appeltaart/jurkje-schort. Ik zie het al helemaal zitten. Jullie horen er nog van!

Tentamentraining

2006-05-27T01:15:00.000-07:00

Ik wil Bart hierbij een enorme grote knuffel geven. Hij wees mij er vandaag op dat het SGOR (Studentengenootschap voor Onderneming en Recht) aanstaande maandag een tentamentraining geeft voor het vak Ondernemingsrecht 1. Dit is juist het vak waar ik ontzettend tegen op zie. De training wordt gegeven door mensen van Trip Advocaten en geeft dus waarschijnlijk een goed beeld weer van de gehele stof die we voor het tentamen moeten kennen. Ik heb er vertrouwen in! Helaas moet ik daarvoor een etentje bij Paul afzeggen, maar ja, studie gaat voor, nietwaar?

Independence Day

2006-05-26T08:50:00.000-07:00

Voor wie het leuk vindt: op de website http://www.july4thparade.com/ kun je alles lezen over de festiviteiten in Washington D.C. omtrent onafhankelijkheidsdag! Grinnik, misschien ga ik wel een hoed kopen met de Amerikaanse vlag erop en daarna hard het volkslied meezingen...

Weer, weer, weer

2006-05-26T08:09:00.000-07:00

Weet je wat mij de afgelopen tijd is opgevallen? Washington heeft al weken last van thunderstorms, maar het is er wel 29 graden. In Groningen regent het ook al weken, maar daar lijkt de temperatuur iedere dag te zakken. Het zou mij niks verbazen als we het vriespunt nog gaan halen... Hoewel het ontzettend Nederlands is om over het weer te praten, wil ik hier toch een bericht aan wijden.
Ik ben namelijk een echte Nederlander. Ik praat altijd over het weer. Vorig jaar rond deze tijd was ik namelijk ook al aan het klagen over het weer. Voor wie zich het nog kan herinneren, het was vorig jaar prachtig weer in juni. Ik was toen hard aan het leren voor mijn tentamens en deed mijn beklag tegen iedereen die het maar wilde horen (of niet) dat ik met 30 graden in de bibliotheek zat! Uiteraard hoopte ik dat het in juli en augustus beter zou worden, maar toen begon het juist weer te regenen. Daar heb ik ook over gezeurd. Mijn zomervakantie werd namelijk grondig verpest door $%&^weer! Hoogstwaarschijnlijk had ik ook geklaagd als het mooi weer was geweest: ik heb de hele vakantie gewerkt en was dan kwaad geweest dat ik binnen moest zitten.
Enfin, eigenlijk zou ik nu dus heel blij moeten zijn met regen. Mijn enige doel in het leven is momenteel om mijn vier tentamens te halen (ga alsjeblieft voor me duimen op 1, 6, 8 en 15 juni. Ik heb alle positieve energie nodig!) en wat is er dan mooier dan geen afleiding hebben van mensen op terrasjes? Ongewild echter dwaal ik steeds af naar het mooie weer dat ik in Amerika zal aantreffen. Aaaaah, zon, geen regen, heerlijk! Ik las echter wel dat het in de zomer ontzettend warm kan worden in Washington DC. Hmmmm, ik hoor het al: bereid je maar voor op geklaag van mij deze zomer.

Een feestje waard!

2006-05-25T01:27:00.000-07:00

Bart en ik zijn vandaag anderhalf jaar bij elkaar! Dat vieren we door lekkere Danerolles croissantjes te eten, versgeperst sinaasappelsap te drinken en elkaar kusjes te geven. Op naar de volgende anderhalf jaar!

Oh, it's such a perfect day!

2006-05-23T03:03:00.000-07:00

Ik denk dat maandag 22 mei als één van de meest geslaagde dagen uit mijn bestaansgeschiedenis zal ingaan. Zoals ik al eerder had geschreven, heb ik gisteren mijn referaat gehouden over de garantieverbintenis. Het onderwerp draait om de rechtsgevolgen van het geven van een garantie. Dit kan betrekking hebben op het kopen van een huis (waar later blijkt dat de vloer verrot is) of de aankoop van een auto met een kilometerstand van 43.000 terwijl het later 93.000 blijkt te zijn. Ik heb aan de hand van uitspraken van de Hoge Raad besproken wat een koper hier tegen kan ondernemen. Het ging ontzettend goed! Ik heb een 8,5 gekregen, waarmee ik het seminaar aansprakelijkheidsrecht met een 8 afsluit! Hoera! Dit was het eerste spannende moment van de dag!

Daarna had ik een vergadering van de Universitaire Commissie Emancipatiezaken waar ik als student-lid zitting in heb. We hebben de afgelopen tijd een schema gemaakt van het aantal vrouwen in hoge functies binnen de Universiteit en dat aantal blijkt dramatisch laag te zijn. Wat zeg ik je: van alle onderzoeksdirecteuren is niemand vrouw, van alle opleidingsdirecteuren maar drie (en volgens mij zijn het er in totaal iets van 25) en bij het College van Bestuur en Decanen is er weer geen enkele vrouw te bekennen! Ik ga er nu een persbericht over schrijven en dit gaan we verspreiden. We organiseren ook een ronde tafelgesprek waar we met studentes en aio's (assistent in opleiding: deze mensen willen uiteindelijk promoveren. Het aantal vrouwen daarvan dat later een hoge functie zal bekleden is heel klein, vooral bij Rechten) gaan praten over hun ideëen over een carriere enerzijds en een gezin anderzijds. Lijkt me erg leuk, alleen ben ik dan nog steeds in Washington gesitueerd!

Tegen de tijd dat het vijf uur was geworden begon een bijeenkomst waar ik me al maanden op had voorbereid: de uitslag van de verkiezingen binnen de Faculteit en Universiteit! Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten ben ik dit jaar lijsttrekker voor Progressief Rechten (één van de twee politieke partijen binnen de Faculteit der Rechtsgeleerdheid. We strijden om de negen zetels binnen de Faculteitsraad) en we hebben een geweldige campagne gevoerd (met dank aan mijn vader voor de sponsoring en Wim voor de prachtige enveloppen: jullie houden nog een fles wijn van me tegoed!). Momenteel bezetten we drie zetels in de raad en dat wilden we dit jaar tcoh wel vergroten. Het begon allemaal chaotisch. We waren met teveel mensen in een zaaltje gepropt en dat leverde veel gemopper en zweetvlekken op. De rector dacht het nog eens lekker te kunnen rekken door een filmpje te laten zien. Dat bleek erg leuk te zijn. De afgelopen maanden hebben twee studenten een documentaire gemaakt over studentbesturen en ze lieten daar een trailer van zien. Het leverde hilariteit alom op. Eén studentbestuurder kwam aan het woord en zei: "Het is ook zo'n drukke week geweest. Ik moest zoveel borrels bezoeken"! Het publiek in de zaal gaf daarop een daverend applaus en velen (waaronder ik) lagen onder de tafel van het lachen. Hoewel het ontzettend studentikoos klinkt, zit er wel een kern van waarheid in. In mijn bestuursjaar bij Simon van der Aa vond ik de drukste weken ook die waar je allerlei constitutieborrels af moest gaan. Daarna werden alle uitslagen per faculteit bekendgemaakt. Rechten is altijd de laatste, omdat bij ons de strijd altijd het grootst is. Ik kon bijna niet meer op mijn benen staan; de zenuwen raasden zo door mijn lichaam heen dat ik mijn glas rode wijn halverwege heb neergezet, omdat mijn handen zo trilden. Bart hing om die reden ook aan mijn schouders. Toen was eindelijk het verlossende moment: we hadden ons stemmenaantal verdubbeld en waren daarmee op 4 zetels uitgekomen. Ik heb nog nooit zo hard geschreeuwd! We stonden met alle mensen van de vereniging op de tafel te dansen en te gillen! Als lijsttrekker werd ik nog naar voren geroepen door de rector om ons programma te verdedigen en daarna heb ik de hele avond alleen maar felicitaties gekregen en gegeven. Het leuke is ook nog dat 169 mensen op mij hebben gestemd: men kon zich niet herinneren wanneer iemand meer stemmen had gekregen!

Ik ben gisteren na het verkiezingsetentje om 22:30 uur naar bed gegaan: het feest dat we ons maandenlang hadden voorgehouden als we zouden winnen, is er niet van gekomen. Dat komt later nog wel. De zenuwen hebben mij gisteren volledig gesloopt. Daarom zou ik alleen nog willen verwijzen naar de foto bovenin: daar staan de nummers 1 (ik), 2 (Jarco) en 3 (Femke) met het fantastische nummer 4 in de hand! We zijn heel blij!

Schorre stem

2006-05-21T03:16:00.000-07:00

Bah, de vervelendste dingen gebeuren altijd op de meest onmogelijke momenten. Morgen moet ik een ontzettend belangrijk referaat gaan houden over de garantieverbintenis en nu ben ik schor. Ik weet niet hoe het komt. Ik ben de afgelopen tijd niet al te laat op bed gegaan, ik heb niet te veel gedronken en toch ben ik aan het hoesten. Misschien is het een teken dat ik snel op stage moet! Duim dus voor me dat mijn keel morgen iets gesmeerder is.

Visum

2006-05-19T04:38:00.000-07:00

Hiephiephoera! Mijn paspoort werd vanochtend keurig afgeleverd MET een visum erin. Het is 10 jaar geldig tot en met 16 maart 2016. Ik ben blij!
Daarnaast ontving ik gisteren een bericht van Frederick die momenteel in Washington vertoeft. Hij zag in het gastenboek van het International Student House staan dat ik eind juni arriveer en aangezien hij pas 7 juli vertrekt, wilde hij me wel een rondleiding geven! Ik kreeg ook nog een telefoontje van één van de andere meiden die deze zomer naar Washington vertrekt: of ik zin had om volgende week wat te gaan drinken om ervaringen uit te wisselen! Leuk, ik heb er erg veel zin in!

Kroeg met boeken

2006-05-18T08:45:00.000-07:00

De Universiteitsbibliotheek (in de studentenmond liefkozend " De UB" genoemd) is een waar fenomeen. Nog nooit heb ik meegemaakt dat een bibliotheek zo populair was dan in deze periode. De UB is echter niet zo zeer populair vanwege haar uitgebreide collectie boeken, maar vanwege het hoge gehalte testostoron en oestrogeen. De UB is namelijk een ware ontmoetingsplek. Een oudere man klaagde er afgelopen maand over: " Is het hier soms een kroeg?". Het trappenhuis is namelijk een kakefonie van geluiden en mensen. Kom gerust eens op een zondag in de tentamenperiode in de ub langs. Je zou zweren dat er een belangrijk evenement plaatsvindt, maar niets is minder waar. Men zit hier te "studeren". Dit kroeggehalte komt ook in gesprekken over de ub naar voren. Men zegt namelijk altijd " Ik ga morgen naar de UB. Komen jullie ook?" in plaats van " Er staat een geweldig boek over openlijke geweldpleging in de UB. Die moet ik lezen!". Nergens wordt gesproken van het woord "studeren". Nee, nee, hoewel een bibliotheek vooral een plaats is waar gestudeerd moet worden, is de populairste plaats binnen "de ub": de kantine! De plek is zo populair dat er de afgelopen weken een felle discussie over heeft plaats gevonden. Het VOS (één van de drie studentenfracties binnen de Universiteitsraad) heeft namelijk voorgesteld om het afgescheiden deel voor het personeel op te heffen en dit te gebruiken voor de studenten, aangezien je er hutjemutje staat in drukke tentamensperiodes. Uiteraard leidde dit tot veel commotie onder het UB-personeel (ik las in het personeelsblad dat er werd opgeroepen tot acties...Dat is het voordeel van een baantje bij de UB), maar tot grote spijt voor hen is het College van Bestuur van de Universiteit afgelopen week akkoord gegaan. De studenten krijgen meer ruimte om te leuten.

Het meest verkochte artikel in de kantine is het bakje koffie. Naast de red bull is dit namelijk het enige middel om je wakker te houden in een warme, muffe bibliotheek waar de air conditioning helaas nog uitgevonden moet worden. Het bakje koffie is ook een uitstekend excuus om zo vaak mogelijk van je plaats te gaan en daarbij, indien mogelijk, een hele horde vrienden mee te slepen. Bij één van mijn meest memorabele bezoeken aan de UB presteerden vrienden Paul, Jarco en Bart het om welgeteld drie kwartier te studeren, waarbij de rest van de zes uur en een kwartier werd besteed aan het drinken van koffie, het eten van warme broodjes bij Huize Maas en het kijken van voetbal in de kroeg. Dit alles terwijl Saskia en ik rustig aan het studeren waren.

Mensen met enorme horde vrienden leveren ook veel ergernis op. Zij hebben namelijk de vervelende gewoonte om bij het opstaan van hun stoel zich al te wanen in de kantine. Ja, je begrijpt het goed, hele levensverhalen worden op dat moment al uit de doeken gedaan en dat terwijl jij daar met je boekje probeert te studeren. Deze irritatie wordt ook opgewekt door het gebruik van mobiele telefoons. Ik zal je niet de verscheidende keren vertellen dat ik heftig opschrok uit mijn gedachten, omdat het trilalarm van een mobiel op een tafel ergens afging. Studenten worden veelvuldig gebeld in de ub (vooral als je bij Vindicat zit en je jaarclub en dispuut je dag en nacht lastig vallen). Het volgende tafereel doet zich dan voor: " tril, tril, tril, tril". Student neemt op: " wacht even", wordt er dan vaak op luistertoon gezegd. Let wel, deze eenvoudige doch storende bezigheid leidt er over het algemeen toe dat twintig mensen opkijken van hun boek. Hoezo, wij zijn geconcentreerd bezig? Om ervoor te zorgen dat de persoon aan de andere kant van de lijn niet te lang moet wachten (tsja, je huis zou in de fik kunnen staan), wordt er dan vaak ook een draf ingezet. Als medewerker van de ub zie ik iedere dag mensen in een versnelde looppas langs mijn balie lopen met een mobiele telefoon in de hand. Ongeveer drie meter voor het einde van de zaal acht men het veilig om te gaan praten. De meest uitgesproken openingszin? " Ja, hahaha, ik zit in de ub. Koffie? Is goed. 'k Zie je zo!". Of er wordt gebeld omdat een huisgenootje de avond daarvoor bij een vage kerel in bed heeft gelegen en nu niet weet wat ze moet doen. Deze gesprekken worden vaak gevoerd voor de deur van de zaal ten gevolge waarvan de halve zaal kan meegenieten. Overigens zijn er plannen om een algeheel belverbod in de ub in te stellen. Lijkt mij een uitstekend plan!

Vrouwelijke studenten lijken ook te denken dat ze hier de perfecte huwelijkskandidaat kunnen vinden. Veelvuldig vindt je hier vrouwen die ofwel kleren aanhebben waarvan je doet vermoeden dat Lippelap de overtollige reepjes stof in een opruimingsbak heeft gedaan en waar zij die dag hebben geshopt (ze hebben dus bijna niks aan) ofwel ze hebben zichzelf "overdressed". Deze laatste outfit doet je vaak denken aan iemand op een feest: enorm veel kettingen en oorbellen, glittertopjes, zwierige rokken en mooie schoentjes. Beide soorten dames zorgen ervoor dat vele hoofden opkijken als ze langslopen. Het is hier bijna een veemarkt.

Afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn ontslagbrief is ontvangen en dat mijn contract per 1 juli wordt ontbonden. Snif......ik ga het hier missen. Overigens blijf ik hier nog steeds studeren nadat ik van de stage terugkom. Wees gerust: de aanbiedingen bij Lippelap zal ik voorbij lopen!

Boek

2006-05-18T05:41:00.000-07:00

Voor wie echt een heel erg grappig boek wil lezen: "I always get my sin" van Maarten H. Rijkens. Het boek beschrijft de ongelooflijke fouten die Nederlanders maken als ze Engels spreken. Zo heb je het klassieke voorbeeld (overigens weet ik niet of die in het boek staat) dat een ondernemer zegt dat hij een "undertaker" is....In het Engels betekent dat dus dat je een begrafenisondernemer bent! Ik heb vandaag in een scheur gelegen om het boek!

Het consulaat.....

2006-05-17T11:21:00.000-07:00

Ik weet nu waar criminelen terechtkomen na hun dood: het Amerikaanse consulaat. Nog nooit heeft iemand mij zo in de stress weten te helpen als dit kantoor (en geloof me, dat zegt heel veel!)! Samen met Bart arriveerde ik om 10:10 uur bij het consulaat alwaar ik in de rij langs een hek moest gaan staan zodat ze ons goed konden bekijken (ik zal maar niet vertellen wat voor gedachten bij mij naar boven kwamen bij deze actie). Via een stem uit de intercom moest ik zeggen wat ik kwam doen en dan werd het hek geopend. Dat was nog niet zo moeilijk. Eén minuut later was ik al verbijsterd. De man voor mij werd bij het fouilleren gevraagd of hij een slok water uit zijn Spa blauw flesje wilde nemen, omdat men bang was dat het vergiftigd zou zijn. De man in kwestie was een Amerikaanse militair die zijn paspoort was verloren en zelfs hij trok zijn wenkbrauwen op. Bart vroeg zich volgens mij af waarom ik in hemelsnaam naar de Verenigde Staten wil. Na het grondig controleren van tas en lichaam kwamen we bij de volgende hindernis. We werden in twee rijen gesplitst (Amerikanen en niet-Amerikanen) en moesten voor een deur wachten. Af en toe klonk er vanuit een luidspreker "STAND IN LINE!"als iemand uit onze rij een stap naar de zijkant had gezet. In Londen schreeuwen ze bij de bewakers-met-de-grappige-helmen tegenwoordig "Stand behind the line"; als je dat ooit hebt gehoord dan kun je je voorstellen hoe dit klonk. Daarna werden we met vijf mensen in een hokje van 2 bij 2 geduwd waar je nogmaals volledig werd gefouilleerd (bij mij moesten ook de schoenen uit omdat er een metaal gespje op zat). Gelukkig had ik een vriendelijke bewaker en kon ik snel doorlopen. Via een deur kwam je in een kamer van 4 bij 4 waar ongeveer 30 mensen al zaten te wachten. Je kon je gegevens bij een loket afgeven. En daar begon dus het gedonder. De mevrouw (die overigens erg slecht Engels sprak) achter het glas wees mij erop dat ik niet de juiste papieren bij me had. Verbaasd legde ik uit dat ik alles had ingevuld en dat deze informatie correct was. Nee, nee, het was niet in orde. Er zat geen barcode op het formulier en dus had ik geen recht op een visum. Ik had volgens haar 45 minuten om een nieuw formulier in te vullen en uit te printen en nee, ze wist niet waar ik hier een internetcafé kon vinden. Laat ik hier benadrukken dat de paniek toen als een golf over mij sloeg, zoals zee over het strand. Waar moest ik hier een computer vinden? Ik ben vaker in Londen dan in mijn eigen hoofdstad geweest, dus ik was helemaal in de war. Ik kon Bart niet bellen, want ik mocht mijn mobiele telefoon niet mee naar binnen nemen. Als een kip zonder kop begon ik daarom over het Museumplein te lopen, terwijl de meest verschikkelijke gedachten door mijn hoofd vlogen: "Mijn visum wordt nu afgewezen, ik heb mijn ticket voor niks gekocht" en "Klote consulaat! Ik ga nooit meer naar Amerika" en "Verdorie, het is warm en ik heb drie lagen kleding aangetrokken". Uiteindelijk ben ik bij een boekhandel naar binnen gelopen (aaaaaah, daar voel ik me altijd thuis) en gelukkig was daar een mevrouw die mij heeft uitgelegd waar ik een internetcafé kon vinden. Het was alleen wel een stuk lopen en ik had zoveel tijd verloren met het vervloeken van de Bush-regering dat ik nog maar 20 minuten over had. Bij het café aangekomen kwam alles in orde. Ik bleek de zesde persoon die dag te zijn die het formulier opnieuw moest uitprinten en zo stond ik vijf minuten voor tijd weer binnen de hekken van het Consulaat. Ik werd weer twee keer gefouilleerd (inmiddels was mijn blouse tot een kreuk verworden en was de Hoornse plas niks bij het zweet op mijn rug en voorhoofd). Eenmaal in de wachtkamer heb ik een uur gewacht door voor mij uit te staren. Ik had mijzelf voorgenomen Rechtseconomie te gaan leren, maar was zo aan het bibberen dat daar echt niks meer van kwam. Gelukkig ben ik erg goed in luistervinken. De problemen van andere mensen waren (gelukkig) iets groter. Een een ontzettend goed uitziende man naast mij bleek ooit eens een gestolen goed te hebben gekocht en moest nu een bewijs van de rechtbank dat hij was vrijgesproken . "Come back tomorrow", werd er tegen hem gezegd. Wel sneu overigens; hij moest zo lang wachten dat zijn vrouw inmiddels al naar het vliegveld was gegaan omdat ze in New York woonde. Hij kon haar niet eens meer uitzwaaien. De bewaker kwam hem vertellen dat zij hem nog zou bellen. Voor mij zat een koppel die missionair werk in Amerika wilde gaan doen. De vrouw droeg een tasje met zich mee van "Kansas City is great"en dan krijg ik al bedenkingen bij zo'n persoon. Ik vind Kansas City namelijk helemaal niet zo "great". Ik vind het bovendien raar dat je mensen wilt gaan bekeren in een land waar het woord God vaker wordt gebruikt dan het woord " and". Het bleek voor hen nogal moeilijk te zijn om een visum te verkrijgen, vooral omdat ze hun geld wilde gaan verdienen in Amerika. De consul keek daarom bedenkelijk, maar gaf ze uiteindelijk toestemming. Na het afnemen van mijn vingerafdrukken was het interview daarna niet zo moeilijk meer. Er werden wat vragen over de aard van mijn stage gesteld en waar ik ging wonen en dat was het wel zo'n beetje. Al met al stond ik tweëenhalf uur later weer buiten met de gedachte dat mijn paspoort aankomende vrijdag wordt langsgebracht MET een visum erin. Ik kan uiteindelijk naar Amerika en dat geeft toch wel een goed gevoel. Bart bleek overigens al die tijd buiten te hebben gezeten; ik ben dus zo aan het stresskippen geweest dat ik hem niet eens heb gezien. Hij mij overigens ook niet. Ik wil dus niet weten hoe ik er dus op dat moment moet hebben uitgezien....Een nieuwe les geleerd: verwacht altijd het onverwachte bij de Amerikanen!

Websites

2006-05-16T12:36:00.000-07:00

Voor wie benieuwd is waar ik ga werken en waar ik kom te wonen:

www.fr.com (website van het advocatenkantoor);
www.ishdc.org (website van het International Student House in Washington D.C.).